طبقه‌بندي و بررسي داده‌هاي شاخص نرمال شده تفاضلي پوشش گياهي در حوزه‌هاي آبخيز دز، كارون و كرخه

پوشش گياهي به‌عنوان يك جزء طبيعي در افزايش نفوذپذيري، اصلاح خاك، كاهش تبخير و كاهش حجم رواناب و در نتيجه كاهش احتمال جاري شدن سيل در بوم‌سازگان‌هاي طبيعي نقش به‌سزايي دارد. استفاده از فناوري‌هاي نوين مانند سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافيايي براي مطالعه بوم‌سازگان‌هاي گياهي و تهيه نقشه‌هاي پوشش زمين، لازمه‌ي شناخت كارآيي اين ابزار و شناسايي بهترين روش‌هاي كاربرد آن‌ها است. هدف از پژوهش حاضر، مقايسه كارايي سه روش طبقه‌بندي نظارت‌شده روش حداكثر احتمال، حداقل فاصله از ميانگين و متوازي‌السطوح در بررسي پوشش گياهي با بهره‌گيري از تصاوير ماهواره‌اي سنجنده‌هاي TM و ETM ماهواره لندست در سال‌هاي 1365، 1375 و 1384 و مقايسه كمّي مقادير NDVI در سال هاي 1387 (2008) و 1397 (2018) به‌عنوان دو مقطع زماني با فاصله ده ساله است. داده‌هاي فوق با استفاده از نرم‌افزار ENVI4.2 آماده‌سازي و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و ميزان كارايي هر روش با شاخص صحت كلي و ضريب كاپا مورد بررسي قرار گرفت. براساس نتايج در روش حداكثر احتمال ميزان صحت كلي 90.35%  و ضريب كاپا 0.878 ، در روش حداقل فاصله از ميانگين ميزان صحت كلي 74.32% و ضريب كاپاي آن 0.675 و در روش متوازي‌السطوح صحت كلي 67.09% و ضريب كاپا 0.593 محاسبه شد. براساس نتايج روش حداكثر احتمال بيش‌ترين ميزان دقت را در طبقه‌بندي گروه داده‌هاي ماهواره‌اي دارد. هم‌چنين نتايج نشان داد كه در بازه 10 ساله در حوضه آبريز دز، كارون و كرخه به‌ترتيب بازتاب طيفي مرتبط با پوشش گياهي 7.4، 10.64 و 13.83 درصد كاهش داشته است. نتايج اين پژوهش مي‌تواند براي استفاده عملي از تحليل‌هايي كه انجام شد در رابطه با مطالعات بحث رواناب و سيل كارايي داشته باشد، باتوجه به روند تغييرات پوشش گياهي به علل عوامل طبيعي يا انساني مديريت صحيح در اين منطقه ضروري به نظر مي‌رسد.