كارآفريني خط مشي و نوآوري در اصلاح يارانه حامل هاي انرژي در ايران؛ چه كسي كدام جريان ها را با يكديگر جفت و جور مي كند؟

براي تحليل مسائل خط مشي چارچوب‌هاي مفهومي متعددي پيشنهاد شده است. يكي از اين چارچوب ها، چارچوب جريان‌هاي شش‌گانه است كه جريان هاي مشكل، سياست، خط مشي، فرايند، برنامه و فنّاوري را مطرح مي‌كند و تلاش دارد نقش كارآفرينان و كارگزاران مرتبط با هريك از جريان هاي شش‌گانه را تبيين كند. براي درك بهتر كاركرد اين چارچوب قانون هدفمندي يارانه‌ها انتخاب شده است كه مانند بسياري ديگر از خط مشي‌هاي معلّق در كشور حدود دو دهه، ذهن خط مشي گذاران را به خود معطوف كرده بود. براي بررسي اين مورد مطالعه اسناد، كتب، مصاحبه‌هاي مكتوب و سخنراني هاي مقامات در قلمرو زماني دهه هاي 70 و 80 شمسي بررسي شدند. نتايج حاصل از اين پژوهش  چگونگي تأثير كارآفرينان اثرگذاري هم چون حبيب فتيني، جمشيد پژويان و محمود احمدي نژاد و همچنين دلايل ‌عدم همراهي برخي جريان‌ها براي تكميل بخش هاي ناتمام قانون هدفمند كردن يارانه‌ها نشان داده شده است. بررسي هاي انجام شده در اين پژوهش نشان مي دهد كه زمان برترين مسئله در فرايند خط مشي ‌گذاري در طرح هدفمندي يارانه ‌ها در دستور كار گذاري آن بود كه حدود 20 سال، به طول انجاميد و درنهايت هم كارآفرينان خط مشي داخلي نتوانستند تصميم سازي در خوري انجام دهند و نقش كارآفرينان بانك جهاني براي پيوند خوردن جريان سياست و خط مشي بسيار پررنگ بود. اين يعني بر خلاف اين تصور عمومي كه كشور ما از مشكل عملياتي كردن خط مشي رنج مي برد؛ كشور در بخش كارآفريني خط مشي و جامعه خط مشي كه مسئوليت ريل گذاري را بر عهده دارد داراي ضعف جدي تري است يا حداقل اگر نخواهيم اين موضوع را تعميم دهيم در طرح هدفمندي يارانه ها اين گونه بوده است.