سنجش ميزان خودهمبستگي فضايي دماي سطح زمين با كاربري اراضي نمونۀ مطالعه: شهر اصفهان

جزاير حرارتي شهري و ضريب گسيل سطحْ شاخص‌هاي مهمي در مطالعۀ مدل‌هاي تعادل انرژي در سطح زمين و بررسي فعل‌وانفعالات سطح زمين در مقياس منطقه‌اي و جهاني هستند. در اين مقاله، اثر جزيرۀ گرمايي شهري با استفاده از داده‌هاي ماهوارۀ لندست سنجندۀ OLI سال 2019 شهر اصفهان تجزيه و تحليل شد. تصاوير انتخاب‌شده، طول موج 11٫30-10٫30 ميكرومتر و تفكيك مكاني 100 متر و باند حرارتي 10 دارند. دماي سطح زمين (LST) و NDVI در گوگل‌ارث انجين براي تابستان سال 2019 محاسبه شد. هدف پژوهش حاضر ارزيابي خودهمبستگي فضايي جزاير حرارتي و ارتباط آن با كاربري اراضي شهر اصفهان است. براي استخراج كاربري اراضي، از روش طبقه‌بندي نظارت‌شده و الگوريتم حداكثر مشابهت استفاده شد. همچنين براي مشخص شدن الگوي پراكندگي، شاخص ميانگين نزديك‌ترين همسايگي به‌كار رفت. نتايج نشان داد كه خوشه‌بندي در دماي سطح زمين با سطح اطمينان بيش از 99 درصد وجود داشته‌است. رابطۀ ميان جزاير حرارتي با كاربري‌هاي ساخته‌شده و بايرْ مستقيم و افزايشي، و ارتباط آن با كاربري‌هاي پوشش گياهي و آبْ معكوس است. مناطق 4، 5، 6 و 12 بيشترين ميزان دما و مناطق 1، 2 و 3 كمترين ميزان دما را داشته‌اند. همچنين نتايج حاصل از لكه‌هاي داغ و سرد نشان داد كه لكه‌هاي سرد در مناطق مركزي و لكه‌هاي داغ در مناطق جنوب شرقي قرار دارند.