بررسي و تحليل شاخص‌هاي حكمروايي شهري در كلان‌شهر تهران با استفاده از روش ديمتل فازي

شهر يك منبع توسعه است و مديريت شهري در روند توسعۀ شهري نقشي بسيار مهم و تعيين‌كننده دارد. يكي از موفق‌ترين الگوها در زمينۀ مديريت شهري، الگوي حكمروايي شهري است. اين الگو يك سيستم مديريت به‌شكل مشاركتي است كه در آن، سه نهاد جامعۀ مدني، بخش خصوصي و دولت در تمامي تصميم‌گيري‌هاي مرتبط مشاركت مي‌كنند. اين پژوهش ازنظر هدف، كاربردي و ازنظر نحوۀ گردآوري داده‌ها، توصيفي است. در اين پژوهش، از روش ديمتل فازي، و براي گردآوري داده‌ها، از نظر خبرگان و نمونه‌گيري هدفمند و روش گلوله‌برفي (اشباع نظري) استفاده شد. براساس يافته‌ها، شاخص مسئوليت‌پذيري بيشترين ميزان اثرگذاري را بر ديگر شاخص‌ها، و شاخص پاسخگويي بيشترين ميزان اثرپذيري را از ديگر شاخص‌ها دارد. پس از پاسخگويي و مسئوليت‌پذيري، با فاصله‌اي بسيار نزديك، شاخص اثربخشي و كارايي مهم‌ترين شاخص‌ حكمروايي شهري است. براساس داده‌هاي ستون D-R، شاخص حاكميت قانون از ديگر پيشايندها در سامانۀ روابط علي و معلولي شاخص‌هاي حكمراني خوب شهري است. درمقابل، ساير عوامل برآيندي اثرگذار دارند كه در صدر آنها، شاخص تخصص قرار دارد. حكمروايي شهري مي‌تواند به كيفيت بهتر مكان‌هاي شهري و همچنين اعتماد بيشتر شهروندان به نهادهاي مديريت شهري منجر شود. اين‌گونه برداشت مي‌شود كه شاخص‌هاي پاسخگويي و مسئوليت‌پذيري ارتباط تنگاتنگي با هم دارند و بنيادي‌ترين عوامل در سامانة شاخص‌هاي حكمروايي خوب محسوب مي‌شوند و ايجاد تغييرات سازنده در آنها به تغييراتي جدي‌تر و اثرگذارتر در بهبود حكمروايي شهري مي‌انجامد.