ارزيابي تأثير‌هاي معماري بومي بر توسعۀ پايدار روستايي (نمونۀ مورد مطالعه: منطقۀ جنوب غرب استان اصفهان)

روستانشيني شيوه‌ غالب زندگي در‌طول تاريخ و تا دو دهه‌ پيش بوده است. معماري روستايي به ‌شكل اصيل و بوميِ خود يكي از زمينه‌هاي پايداري نواحي روستايي است كه متأسفانه در سال‌هاي اخير دچار تحولات عظيمي شده است؛ بنابراين هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر‌هاي معماري بومي بر توسعۀ پايدار روستايي است. پژوهش حاضر از نوع كاربردي و به‌لحاظ روش، توصيفي-تحليلي و مبتني بر پيمايش است. در اين پژوهش اطلاعات لازم از دو روش ميداني و كتابخانه‌اي جمع‌آوري شده است. جامعۀ آماري پژوهش شامل دو گروه «مردم روستايي» و «كارشناسان» در‌زمينه‌ مطالعه‌شده است. حجم نمونه‌ اول بر‌اساس فرمول كوكران 354 نفر روستايي و نمونه‌ دوم 30 كارشناس است. تعداد 9 روستا نيز به روش خوشه‌اي- فضايي انتخاب و پرسشنامه بر‌اساس نسبت خانوار به‌صورت تصادفي توزيع و تكميل شده است. نتايج پژوهش نشان داد كه مهم‌ترين موانع تداوم معماري بومي بر‌اساس ديدگاه «روستاييان» و «متخصصان» به‌ترتيب با 25.60% و 33.34% فراواني «ميل و سوق پيدا‌كردن روستاييان به مدگرايي و شهرگرايي» و مهم‌ترين راهكار در تداوم معماري بومي نيز از‌نظر روستاييان «فرهنگ‌سازي و به‌كارگيري دانش بومي» با 16.5% فراواني و بر‌اساس نظر كارشناسان «ايجاد امكانات مطلوب در روستاها» با 30 % فراواني است. دربارۀ تحولات معماري مسكن نيز بيشترين ميانگين براي هر دو نمونه (با 3.6 و 3.63) مربوط به شاخص «تغيير معماري روستا به‌سمت شهري‌شدن» است. همچنين، نتايج آزمون تي تك نمونه‌اي نشان داد كه ميانگين نمونه‌ روستاييان و متخصصان در بُعد ‌محيطي به‌ترتيب 3.72 و 3.98، در بُعد اقتصادي به‌ترتيب 3.50 و 63/ و در بُعد اجتماعي نيز به‌ترتيب 3.70 و 3.87 فراواني است؛ بنابراين با‌توجه به بيشتر‌بودن حد ميانگين 3 نتايج، مي‌توان بيان كرد كه معماري بومي از‌نظر هر دو گروه تأثير زيادي بر توسعۀ پايدار روستايي دارد.