تحليل ايمني و الويت بندي نواحي شهري به منظور تخصيص مراكزخدمات امداد شهري (مطالعه موردي: شهراردبيل)

امروزه آتش‌سوزي يكي از تهديدات ناشي از بحران‌هاي طبيعي و مصنوعي است، كه مي‌‌تواند چالش‌هاي وسيعي را در ابعاد مختلف زندگي شهري پديد آورد. در اين زمينه، از جمله مراكز مهم و حياتي امداد‌رساني در شهرها، ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني هستند. لذا خدمات‌رساني به‌موقع و مطمئن توسط اين ايستگاه‌ها، مستلزم استقرار در مكان‌هاي مناسب و محدوده پوشش آن‌هاست. اين تحقيق با ارائۀ الگوي مناسب به دنبال استقرار و توزيع بهينۀ ايستگاه‌هاي‌ شهر اردبيل است. لذا به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ ماهيت و روش تحقيق، توصيفي– تحليلي هست. براي جمع‌آوري اطلاعات و داده‌هاي مورد نياز از بررسي‌هاي اسنادي، كتابخانه‌اي و مطالعات ميداني استفاده‌شده، ابتدا براي بررسي وضعيت موجود ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني در شهر اردبيل از دو روش شعاع عملكرد (فاصله مكاني 1700متر) و جمعيت (هر 50 هزار نفر يك ايستگاه) و براي تعيين الگوي پراكنش ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني موجود در سطح شهر از شاخص موران استفاده شد. در ادامه براي تعيين مناسب‌ترين پهنه‌هاي مكان‌گزيني ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني معيار‌هاي مؤثر در مكان‌يابي (16 معيار) با استفاده از روش فرايند تحليل شبكه (ANP) در نرم‌افزار سوپر دسيژن (Super Decisions) وزن‌دهي شدند. در نهايت با استفاده از مدل تاپسيس فازي (FuzzyTopsis) در محيط سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) به معرفي پهنه‌هاي مناسب براي تأسيس ايستگاه‌هاي جديد آتش‌نشاني اقدام شد. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه به لحاظ شعاع عملكردي، ايستگاه‌هاي موجود سطح شهر اردبيل را به‌طور كامل پوشش نمي‌دهد و به لحاظ جمعيت تعداد ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني موردنياز براي جمعيت 516.277 (به ازاي 50 هزار نفر) تعداد 11 ايستگاه هست. شاخص موران  (Moran’s I)نيز تصادفي بودن الگوي پراكنش ايستگاه‌هاي آتش‌نشاني را تائيد مي‌كند. در نهايت پهنه‌هاي مناسب براي مكان‌گزيني ايستگاه‌هاي جديد آتش‌نشاني در 5 سطح در قالب نقشه نشان داده‌ شده است.