بررسي ميزان برخورداري شهر تهران از شاخص هاي شهرسازي بيوفيليك و تاثير آنها در روند توسعه پايدار آن

شهرسازي بيوفيليك با الهام از طبيعت، در توسعه شهرها تأثير مثبت بر جوانب كالبدي، اجتماعي و زيست محيطي دارد. شهر تهران از كلانشهرهاي مهم كشور است كه با مشكلات زيادي در بحث توسعه و شهرسازي روبه رو است. در اين پژوهش سعي شده كه ميزان برخورداري شهر تهران از شاخص‌هاي شهرسازي بيوفيليك بررسي و تاثير آنها بر روند توسعه پايدار اين شهر نيز مشخص گردد. روش تحقيق توصيفي تحليلي و مبتني بر گردآوري داده‌ها از طريق روش پيمايشي است. ابزار گردآوري داده‌ها پرسش‌نامه بوده است. روايي آن از طريق جامعه نخبگان تاييد و پايايي آن نيز با استفاده از ضريب كرونباخ بيشتر از 0.70 تاييد شد. جامعه آماري تحقيق را متخصصان حوزه شهرسازي و برنامه‌ريزي شهري تشكيل داده‌اند. تعداد 150 پرسش‌نامه در سطح نمونه توزيع شده كه از مجموع 150 فرم توزيع شده، 123 پرسش‌نامه تكميل شد. نتيجه نشان داد كه كه شهر تهران از لحاظ شاخص‌هاي شهرسازي بيوفيليك، برخوردار نيست. شاخص زيرساخت‌هاي شهرسازي بيوفيليك، مكان‌ها و فضاهاي شهرسازي بيوفيليك و همچنين فعاليت جامعه و مردم در حوزه شهرسازي بيوفيليك در سطح كمتر از 0.05 و برابر با 0.000 معنادار بوده‌اند. شاخص فعاليت جامعه و مردم در حوزه شهرسازي بيوفيليك با ميانگين 2.271 بدترين وضعيت و شاخص زيرساخت‌هاي شهرسازي بيوفيليك با ميانگين 2.562 بهترين وضعيت را داشته‌اند. نتايج مدل رگرسيون تاييد نمود كه شاخص‌هاي شهرسازي بيوفيليك، مجموعاً توان تبيين 93.5 درصد از تغييرات (واريانس) توسعه پايدار شهر تهران را دارند. در اين زمينه بيشترين تاثير در روند و توسعه پايدار شهر تهران مربوط به شاخص زيرساخت‌هاي شهرسازي بيوفيليك با مقدار بتا 0.351 بوده است.