بررسي رابطه بين سرمايه اجتماعي و واگرايي طايفه‌اي در شهرستان‌هاي ممسني و رستم

اجتماعات سنتي با گونه‌هايي از واگرايي و همگرايي محلي روبرو هستند. با توجه به تنوع طايفه‌اي در شهرستان‌هاي ممسني و رستم، اين مقاله به بررسي رابطه سرمايه اجتماعي و ابعاد آن با واگرايي طايفه‌اي در شهرستان‌هاي ممسني و رستم در سال 1401 پرداخته است. پژوهش حاضر از نظر روش كمي، از منظر هدف كاربردي و توسعه‌اي و با روش پيمايشي انجام شد. تعداد 450 نفر به روش خوشه‌اي چند مرحله‌اي در ميان افراد ساكن در طوايف شهرستان‌هاي ممسني و رستم انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه استاندارد بود. براي سنجش سرمايه اجتماعي از پرسش‌نامه ميرفردي و ولي‌نژاد (1398) و براي سنجش واگرايي طايفه‌اي از پرسش‌نامه محقق ساخته استفاده شد. براي سنجش اعتبار پرسشنامه از اعتبار صوري و براي تعيين پايايي پرسش‌نامه از هماهنگي دروني به روش آلفاي كرونباخ استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تجريه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد بين سرمايه اجتماعي و ابعاد آن (بجز هنجارمندي) و واگرايي طايفه‌اي رابطه منفي معناداري وجود دارد. مؤلفه‌هاي سرمايه اجتماعي (اعتماد بين شخصي، هنجارمندي، روابط اجتماعي، مشاركت اجتماعي و اعتماد نهادي) و واگرايي طايفه‌اي در ميان طوايف ساكن در شهرستان‌هاي ممسني و رستم روابط متفاوتي داشتند. بين واگرايي طايفه‌اي زنان و مردان و واگرايي طايفه‌اي بر حسب تحصيلات تفاوت معناداري مشاهده شد و افراد با تحصيلات كمتر از واگرايي طايفه‌اي بيشتري برخوردار بودند. نتايج رگرسيون چند متغيره نشان داد كه متغيرهاي مستقل، نزديك 31 درصد از واريانس متغير وابسته را تبيين نمودند. نتيجه نشان داد، سرمايه اجتماعي نقش مهمي در كاهش واگرايي طايفه‌اي دارد.