شناسايي عوامل تأثيرگذار بر عدم توازن شاخص توسعه انساني بين استان‌هاي كشور با تأكيد بر روش گرندد تئوري

از آنجايي‌كه توسعه يك پديده چندبعدي مبتني بر اقتصاد نيست و يك كشور توسعه‌يافته بايد در همه جنبه‌ها توسعه يابد‏‏، بخش مهمي از آن شاخص توسعه انساني است. شاخص توسعه انساني به‌عنوان يكي از شاخص‌هاي مهم توسعه در برنامه توسعه نمود پيدا كرد و موجب شد عوامل مؤثر بر عدم توازن سطح شاخص توسعه انساني براي شناخت در اين برنامه بررسي شود. هدف از انجام اين تحقيق اكتشاف عوامل مؤثر بر عدم توازن سطح شاخص توسعه انساني در بين استان‌هاي كشور و طراحي پاردايم شاخص توسعه انساني است. با استفاده آمار توصيفي مقايسه شاخص‌هاي توسعه انساني ميان استان‌ها صورت پذيرفته سپس با روش گرندد تئوري، داده‌هاي كيفي به‌دست‌آمده از مصاحبه‌هاي خبرگان، با كمك نرم‌افزار Maxqda تجزيه‌ و تحليل كدگذاري‌هاي انجام‌شده انجام شد و به پاردايم عدم توازن سطح شاخص توسعه انساني دست‌يافتيم. پنج عامل كه علت و دليل عدم توازن شاخص توسعه انساني شناسايي‌شده است كه شامل: امكانات آموزشي، امكانات بهداشتي و رفاهي، برنامه‌ريزي نامناسب‏، توسعه نامتوازن و فقر اقتصادي مي‌باشد؛ بنابراين اين عوامل موجب شكل‌گيري و تحقق توازن در توسعه انساني بين استان‌ها خواهند شد. شاخص‌هاي انساني به‌طور غير متوازن در كشور توزيع ‌شده و استان‌هاي مرزي اغلب از اين شاخص‌ها كمتر برخوردار هستند و تمركز آن در تهران است. تكيه ‌بر اقتصاد تك‌محصولي، عدم امنيت، انزوا در تعاملات جهاني، نداشتن برنامه استراتژيك از جمله موارد قابل ‌توجه در عدم توسعه شاخص انساني در كشور است.