بررسي الگوي مقاومت آنتي‌بيوتيكي و تعيين فنوتيپي و ژنوتيپي مقاومت به موپيروسين در استافيلوكوكوس اورئوس جداشده از ناقلين بيني

زمينه و هدف: موپيروسين با مهار سنتز پروتئين در جهت دكلونيزاسيون استافيلوكوكوس اورئوس استفاده مي‌شود. لذا هدف از مطالعه حاضر تعيين الگوي مقاومت آنتي‌بيوتيكي و تعيين فنوتيپي و ژنوتيپي مقاومت به موپيروسين در استافيلوكوكوس اورئوس جداشده از ناقلين بيني مي‌باشد. روش ها: در اين مطالعه توصيفي-مقطعي، تعداد 121 سواپ بيني از كاركنان بهداشتي جمع‌آوري گرديد. سويه‌هاي مقاوم به متي‌سيلين با استفاده از ديسك سفوكسيتين در آزمون آنتي‌بيوگرام و تكثير ژن mecA درروش PCR انجام شد. روش E-test به‌منظور بررسي مقاومت سطح بالا و پايين موپيروسين انجام گرديد و درنهايت ژن‌هاي كد كننده مقاومت به موپيروسين كه شامل ileS-1، mupA و mupB مي‌باشند با روش PCR شناسايي شدند.نتايج: تعداد 68 ايزوله (56/2%) استافيلوكوكوس اورئوس جدا گرديد كه 42 ايزوله (61/8%) MRSA بودند. همچنين بيشترين و كمترين ميزان مقاومت مربوط به تتراسيكلين (70/1%) و جنتامايسين (16/2%) بود. همچنين 7 ايزوله (16/7%) MRSA و 2 ايزوله (7/6%) استافيلوكوكوس اورئوس حساس به متي سيلين  مقاوم به موپيروسين بودند. نتايج MIC E-test نشان داد كه 7 سويه داراي مقاومت سطح بالا و 2 سويه داراي مقاومت سطح پايين بودند. همچنين يك‌سويه (11/1%) داراي ژن iles-1 و 5 سويه (55/5%) داراي ژن mupA بودند.نتيجه گيري: نتايج شيوع نسبتاً بالايي از كلونيزاسيون و مقاومت آنتي‌بيوتيكي را در سويه‌هاي استافيلوكوكوس اورئوس جداشده از كاركنان بهداشتي نشان داد، لذا انجام مطالعات بعدي و اقدامات لازم جهت كاهش ميزان ناقلين و درنتيجه قطع زنجيره انتقال امري اساسي به نظر مي‌رسد.