اثربخشي رويكرد روان شناسي مثبت نگر بر تحمل پريشاني و احساس گرفتاري زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس

زمينه و هدف: مالتيپل اسكلروزيس يك بيماري مزمن و ناتوان كننده سيستم ايمني بدن شناخته شده‌است. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي رويكرد روان شناسي مثبت نگر بر تحمل پريشاني و احساس گرفتاري زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس انجام شد.روش ها: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه بيماران مبتلا به بيماري ام.اس عضو انجمن ام.اس اراك در سال 1401 بودند كه به روش هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (15 نفري) تقسيم شدند. مداخله مثبت نگر طرح سليگمن در طي 8 جلسه 60 دقيقه اي برگزار شد و گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. داده ها با استفاده از پرسش نامه تحمل پريشاني هيجاني و مقياس احساس گرفتاري جمع آوري شد و با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس با نرم افزار SPSS-26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.نتايج: رويكرد روان شناسي مثبت نگر در گروه آزمايش براي بهبود تحمل پريشاني (0/05 P) و احساس گرفتاري (0/01 P) موثر و معنادار بوده است. همچنين ضريب اتا رويكرد روان‌شناسي مثبت نگر براي كاهش احساس گرفتاري در زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس برابر با 48/7 درصد بوده است.نتيجه گيري: با توجه به اثربخش بودن رويكرد روانشناسي مثبت‌نگر در اين پژوهش پيشنهاد مي‌گردد از اين رويكرد در مراكز ارايه خدمات روان‌شناختي به افراد مبتلا به ام اس استفاده گردد.