غيرقابل دفاع بودن نظريه فقهي عدم احترام عرضِ مخالف در فقه اماميه با تاكيد بر آموزه هاي كرامت مدار حقوق بشر اسلامي

در چند قرن اخير متأخر ، نظريه‌اي در ميان برخي از فقيهان اماميه پديدار شده است كه مطابق آن، در پاره اي از احكام شرعي، اصل بر عدم مصونيت و عدم احترام عِرض دگرانديشان مذهبي(غيرشيعيان) است كه در ادبيات فقهي از آنها تعبير به «مخالف» مي‌شود. نيك‌پيداست كه وجود چنين نگاه و رويكردي با آموزه‌هاي حقوق بشر اسلامي در تعارض بوده، و تصويري ضدبشري رماننده از مكتب اماميه ارائه مي‌دهد؛ لذا ضرورت بازخواني مستندات ادعايي دوچندان مي‌شود. با عنايت به اهميت بحث، جستار حاضر با اتخاذ شيوه توصيفي و تحليلي و با مراجعه به منابع كتابخانه‌اي، ادله ارائه شده توسط اين دسته از فقيهان را مورد در مطالعه قرار داده و پس از تبيين و تحليل آنها، چنين نتيجه گرفته است كه ادله ادعايي فاقد وجاهت فقهي لازم بوده و ياراي اثبات چنان ديدگاهي را ندارند؛ بنابراين مقتضاي قواعد اوليه باب، لزوم احترام و پاسداشت عرض و آبروي تمامي اهل شريعت بوده و هرگونه خروج از اين اصل اولي، احتياج به بيان و دليل شرعي معتبر خواهد داشت.