مدل‌سازي تاثير درختان كنار جاده بر كاهش صداي ترافيك (مطالعه موردي: پارك جنگلي نور)

رشد جمعيت و همچنين افزايش مهاجرت به شهرها در دهه هاي اخير منجر به افزايش تراكم جمعيت و همچنين وسعت شهرهاي بزرگ شده است. آلودگي صوتي يكي از معضلات زيست محيطي شهرهاي بزرگ است كه سلامت انسان را از جنبه هاي مختلف رواني و جسمي به مخاطره مي اندازد. با اين حال، اين نوع آلودگي كمتر از ساير آلاينده ها مورد توجه قرار گرفته است. اين تحقيق با هدف بررسي و مدل سازي اثر گونه هاي درختي بر ميزان آلودگي صوتي جاده انجام شد. اين مطالعه در پارك جنگلي نور انجام شد كه در آن 6 ايستگاه شامل 5 توده درختي متفاوت و يك منطقه بدون پوشش براي مطالعه انتخاب شدند. اندازه گيري آلودگي صوتي در هر ايستگاه  با 5 تكرار در فواصل 10، 20، 30، 40، 50، 60، 70، 80، 90، 100 متر از منبع صوت با دو فركانس 250 و 500 هرتز و در دو فصل زمستان و تابستان انجام شد. مشخصه هاي مورد مطالعه شامل گونه هاي درختي، فاصله از منبع صوت، فصل رويش (تابستان و زمستان) و ويژگي هاي توده شامل ميانگين قطر برابر سينه، ميانگين ارتفاع توده، سطح مقطع در هكتار و سطح مقطع كل درختان در هر ايستگاه ثبت و اندازه گيري شد. بر اساس معيارهاي انتخاب مدل، مدل خطي بهترين برازش را براي مدل سازي عوامل محيطي بر ميزان آلودگي صوتي نشان داد. بر اساس نتايج، تاثير فاصله، گونه، فصل، شدت آلودگي صوتي و سطح مقطع كل درختان بر ميزان آلودگي صوتي معني دار شد. فاصله از منبع آلودگي صوتي و سطح مقطع كل درختان رابطه معكوس با ميزان آلودگي صوتي نشان دادند. بيشترين آلودگي صوتي مربوط به مناطق شاهد و كمترين آن مربوط به توده هاي آميخته ليلكي-توسكا بود. مي توان نتيجه گرفت كه با طراحي بهينه از طريق جنگل كاري توده هاي آميخته به طوري كه گونه ها اشكوبهاي مختلفي را به خصوص در ارتفاع نزديك به سطح زمين پوشش دهند، مي توان آلودگي صوتي را به طور موثرتري كاهش داد.