فن‌آوري رانندگي سازگار با محيط زيست: يك راهكار مؤثر و اقتصادي در كاهش مصرف سوخت و انتشار گازهاي گلخانه‌اي

حمل و نقل جاده اي مقادير قابل توجهي سوخت فسيلي مصرف مي كند و سهم قابل توجهي از انتشار CO2 و ساير آلاينده ها در سراسر جهان را شامل مي‌شود. بخش حمل و نقل حدود 20 تا 25 درصد از انرژي جهاني را مصرف مي‌كند و مسئول تقريباً 25 درصد از انرژي جهاني مرتبط با انتشار CO2 است كه 75 درصد آن از طريق حمل و نقل جاده‌اي نشر مي‌يابد. رانندگي سازگار با محيط زيست يكي از 40 اقدامي است كه بايد تا سال 2050 در كاهش 60 درصدي آلودگي ناشي از ترافيك مشاركت نمايد. فناوري رانندگي سازگار با محيط زيست را مي‌توان مجموعه‌اي از انتخاب‌ها و رفتارهاي اتخاذ شده توسط رانندگان در راستاي صرفه جويي در مصرف انرژي و حفظ محيط زيست تلقي كرد. اين تكنولوژي، اقدامي نسبتاً كم هزينه و فوري به منظور كاهش قابل توجه مصرف سوخت و انتشار آلاينده ها است. نتايج مطالعات در اين زمينه نشان مي دهد كه اگرچه بازده موتور خودروها به دليل دستاوردهاي تكنولوژيكي اخير و ادغام انواع سوخت‌هاي جديد توسعه يافته است، اما رفتار رانندگان متناسب با اين توسعه بهبود نيافته است. با اين حال‌، انتظار مي‌رود كه با آموزش رانندگان و اطلاع‌رساني مناسب، اين موضوع بيشتر به كاهش مصرف سوخت و انتشار گازهاي گلخانه‌اي مضر كمك نمايد. عوامل اصلي و عمده مؤثر بر رانندگي سازگار با محيط زيست شامل شتاب/كاهش سرعت، سرعت رانندگي، انتخاب مسير و در جا كار كردن خودروو مي‌‌باشد. پژوهش حاضر يك مطالعه‌اي مروري است كه داده‌هاي آن از طريق مطالعات كتابخانه‌اي به دست آمده است. هدف از اين مطالعه بررسي و مقايسه عوامل اصلي مؤثر در اجراي فناوري رانندگي سازگار با محيط زيست مي‌باشد و در نهايت، چالش‌ها و جهت تحقيقات آتي براي فناوري رانندگي سازگار با محيط زيست پيشنهاد داده شده است.