ارزيابي سامانه هاي مختلف برداشت بادام زميني و انتخاب بهترين سامانه بر اساس شاخص هاي مهم زيستي

برداشت محصول بادام‌زميني، بخاطر دشواري‌هاي خاص خود، با تلفات چشم‌گيري همراه است كه اين خود همراه با اثرات سوء زيست محيطي مستقيم و غيرمستقيم مي‌باشد. برداشت بادام‌زميني در مغان به چهار روش دستي، نيمه مكانيزه، مكانيزه كششي و كمباين انجام مي‌گيرد. هر يك از اين روش‌ها داراي ويژگي‌هاي منحصربه‌فردي مي‌باشند. در اين پژوهش ضمن ارزيابي شاخص‌هاي مهم از جمله افت كمّي، افت كيفي، ظرفيت واقعي مزرعه‌اي، تعداد كارگر مورد نياز، هزينه عمليات برداشت و هزينه ماشين‌آلات مورد نياز، بهترين سامانه برداشت با در نظر گرفتن اهميت اثرات زيست محيطي و با استفاده از روش ماتريس تصميم‌گيري چندمعياره معرفي گرديد. نتايج نشان داد كمترين مقدار افت كمّي براي روش دستي و بيشترين مقدار از آنِ روش نيمه مكانيزه است و برداشت دستي و نيمه مكانيزه داراي بالاترين شاخص كيفيت برداشت و كمترين مواد غيردانه‌اي بودند. همچنين سامانه برداشت مكانيزه كمبايني و برداشت دستي به ترتيب داراي بالاترين و كمترين ظرفيت واقعي مزرعه‌اي بودند. روش برداشت دستي ضمن نياز به كارگر زياد نسبت به ساير روش‌ها، بيشترين هزينه عمليات برداشت را نيز داشت. نتايج استفاده از روش تاپسيس نيز نشان داد كه با در نظر گرفتن همه شاخص‌ها، سامانه برداشت مكانيزه كششي با مقدار 0.79=CL* در جايگاه اول و برداشت دستي در جايگاه آخر اين بررسي قرار دارد.