سنجش وضعيت زيست‌پذيري و گردشگري پايدار شهر اردبيل و رابطه بين آنها

امروزه زيست‌پذيري به عنوان يكي از راه‌حل‌هاي مناسب براي رسيدن به توسعه شهري و نهايتاً زمينه‌اي براي رسيدن به پايداري مطرح شده است. يكي از مباحثي كه مي‌تواند زيست‌پذيري شهري بر آن تاثيرگذار باشد، گردشگري شهري است. اردبيل به عنوان نمونه مطالعاتي اين تحقيق، يكي از شهرهاي داراي پتانسيل بالاي گردشگري است. از اين جهت هدف اصلي اين پژوهش سنجش وضعيت زيست‌پذيري و گردشگري پايدار شهر اردبيل و رابطه بين آنها مي‌باشد. در همين رابطه، اين تحقيق از لحاظ روش توصيفي تحليلي و از لحاظ هدف كاربردي مي‌باشد. داده‌هاي مورد نياز به وسيله ابزار پرسشنامه محقق ساخته و از طريق 385 شهروند و 100 گردشگر جمع‌آوري شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از آزمون‌هاي آماري T تك‌نمونه‌اي، T مستقل و همبستگي پيرسون در قالب نرم افزار SPSS استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان داده است كه وضعيت زيست‌پذيري شهر اردبيل و گردشگري آن در حد متوسط است. از نظر ابعاد نيز، بعد اقتصادي در شرايط بدتري نسبت به ابعاد اجتماعي، كالبدي و زيست محيطي قرار دارد و اينكه بين زيست‌پذيري و گردشگري پايدار، رابطه‌ معنادار، هم‌جهت و قوي وجود دارد، يعني با توسعه و بهبود وضعيت مولفه‌هاي گردشگري پايدار، شهر اردبيل زييست‌پذيرتر خواهد شد و بر عكس.