سنجش زيست پذيري محلات شهري با تاكيد بر بّعد زيست محيطي (مطالعه موردي منطقه 3 شهراردبيل)

به دنبال افزايش جمعيت شهرها و توسعه زندگي شهرنشيني، شهرها همواره با انواع مشكلات كالبدي، اجتماعي، اقتصادي، زيست محيطي مواجه بوده اند.امروزه رفع اين معضلات به مهم ترين چالش هاي برنامه ريزان شهري تبديل شده است. در اين راستا برنامه ريزي با رويكرد زيست پذيري شهري مي تواند ظرفيت هاي لازم را براي مقابله با اين معضلات ايجاد نمايد. بنابراين هدف اين پژوهش، سنجش زيست پذيري محلات شهري با تاكيد بر بّعد زيست محيطي مي باشد كه به صورت موردي در منطقه 3 شهراردبيل انجام شده است. به منظور تعيين ميزان زيست پذيري محلات مورد مطالعه به لحاظ بعد زيست محيطي 4 شاخص (كيفيت بصري، كيفيت فضاي سبز، آلودگي، نظافت و پسماند) و 30 گويه به كار گرفته شده است. در ادامه براي شاخص سازي و انجام محاسبات از نرم افزار Excel استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده ها از مدل تصميم گيري چند معياره SAW استفاده شده است. براساس نتايج حاصله از مدل SAW ، شهرك حافظ با امتياز (0.727) بهترين وضعيت را در بين محلات مورد مطالعه داراست و بعد از آن شهرك هاي رضوان با امتياز (0.694)، آزادي (0.681)، آزادگان (0.678)، در مرتبه دوم تا چهارم وضعيت مطلوب قراردارند و محلات ملاباشي و ملايوسف به ترتيب با كسب امتيازهاي (0.275) (0.265) در نامطلوب ترين وضعيت، شهرك امام رضا (ع) و جانبازان نيز با كسب امتياز برابر (0.682) در رتبه يكسان قرار گرفته اند. بر اساس يافته هاي پژوهش ميانگين كل زيست پذيري منطقه 3 شهر اردبيل برابر با 3.24 و بالاتر از حد متوسط 3 مي باشد. در اين ميان از آن جايي كه شهرك حافظ، رضوان، آزادي و آزادگان جزء طبقات برخوردار شهري مي باشند بيشترين تاثير مثبت و محلات ملاباشي و ملايوسف به عنوان محلات فرودست و سكونتگاه هاي غيررسمي، بيشترين تاثير منفي را بر سطح زيست پذيري كل منطقه داشته است.