آيا در كشورهاي عضو سازمان بهره‌وري اقتصادي، آلودگي هوا بر اميد به زندگي مؤثر است؟

وابستگي روزافزون به انرژي موجب تعامل اين بخش با ساير بخش‌هاي اقتصادي شده و از آنجا كه بخش زيادي از افزايش تقاضاي مصرف انرژي از منابع فسيلي تأمين مي‌شود و مصرف آن‌ها انتشار گازهاي گلخانه‌اي و آلوده‌شدن هوا را به همراه دارد. آلودگي هوا از اجزاي سمي تشكيل شده و آسيب‌هاي آن به سلامت جدي و اثرگذاري آن مستقيم است. هرگاه آلودگي و تخريب، محيط‌زيست را فرا بگيرد شيوع انواع بيماري‌ها و در نتيجه آن افزايش مرگ و مير و كاهش سن اميد به زندگي، امري بديهي خواهد بود. از اين‌رو، اين مطالعه به بررسي رابطه ميان آلودگي هوا به‌عنوان يكي از شاخص‌هاي كيفيت محيط‌زيست با اميد به زندگي پرداخته است. به اين منظور، از داده-هاي پانل 18 كشور منتخب عضو سازمان بهره‌وري آسيايي (APO) شامل بنگلادش، كامبوج، چين، هنگ كنگ، هند، اندونزي، ايران، ژاپن، كره جنوبي، مالزي، مغولستان، نپال، پاكستان، فيليپين، سنگاپور، سريلانكا، تايلند و ويتنام در دوره زماني 2016-2000 استفاده گرديد. ماهيت داده‌ها تلفيقي بوده و مدل با استفاده از روش خودرگرسيون با وقفه‌هاي توزيعي پانل برآورد گرديد. نتايج به‌دست‌آمده در بلندمدت نشان داد كه متغيرهاي رشد اقتصادي، شهرنشيني و مصرف انرژي به‌ترتيب 44/0، 38/0 و 54/0 بر آلودگي هوا رابطه مثبت و با متغير اميد به زندگي رابطه معكوس به ميزان 016/3 و معني‌دار دارد. پيشنهاد مي‌شود كه استفاده از تكنولوژي‌ها و تجهيزات دوست‌دار محيط‌زيست با همكاري كشورهاي توسعه‌يافته در اين كشورها گسترش يابد و منابع انرژي تجديدپذير براي كاهش آلايندگي محيط‌زيست، جايگزين منابع سوخت‌هاي فسيلي گردند.