اثر مبدا بذر بر جوانه زني دو گونه علف پشمكي (Brumus tomentellus) و شبدر ايراني (Trifuliom resopinatom) در سطوح مختلف شوري

عوامل اصلي كه بر رشد گياهان مناطق خشك و نيمه خشك تأثير مي گذارد شوري بالا است. با توجه به افزايش سطوح اراضي شور در كشور، بررسي عملكرد گياه در مواجهه با تنش شوري و يافتن پتانسيل گونه‌هاي گياهي تحت اثر تغييرات شوري خاك در اقليم هاي مختلف مهم و ضروري به نظر مي‌رسد. هدف اين پژوهش بررسي و شناخت اثر سطوح مختلف شوري بر خصوصيات جوانه زني دو گونه علف پشمكي و شبدر ايراني در شرايط رويشگاهي متفاوت است. بدين منظور در دو منطقه كرمانشاه و مازندران، از گونه‌هاي مذكور بذور جمع‌آوري و پس از آماده‌سازي، در محيط آزمايشگاهي مورد كشت قرار گرفتند. روش پژوهش بدين صورت بوده است كه در هر پتري ديش تعداد 20 بذر تحت تنش هاي شوري شاهد، 50، 150، 250، 350 و 450 ميلي مولار قرار گرفته و صفاتي مانند درصد و سرعت جوانه زني، طول ريشه چه و گياه چه اندازه گيري شد. سپس با استقاده از آزمون t مستقل در نرم‌افزار SPSS، به بررسي و سنجش اختلاف ميانگين اين دو گونه پرداخته شد. نتايج حاصله نشان داد كه بذرهاي شبدر ايراني در كرمانشاه، مقاومت بيشتري نسبت به بذور همين گونه در منطقه مازندران داشته و بذرهاي علف پشمكي در مازندران نسبت به همين بذور در كرمانشاه، مقاومت بيشتري نسبت به شوري دارند. همچنين در بين تيمارهاي مورد بررسي، بذور گونه يBr. Tomentellus مازندران بيشترين و گونه Tr. resupinatum مازندران كم ترين مقاومت را به شوري نشان داده‌اند.