معناي زندگي در ديدگاه اكهارت

انسان موجودي مبتني بر ارتباط است و معناداري زندگي او را مي‌ توان بر اساس نوع رابطۀ وي با خود، خدا، جهان و ديگر انسان ها تبيين كرد. در انديشۀ اكهارت عالي ترين سطح معناي زندگي انسان در اتحاد او با حقيقت الهي تحقق مي‌ يابد. اكهارت خودخواهي را بزرگترين مانع اتحاد انسان و خدا مي‌ داند. به باور وي غلبه بر خودخواهي از طريق نوعي ارتقاء شناختي و درك كامل انسان از فقر وجودي اش حاصل مي‌ شود؛ به اين معنا كه همۀ هستي، هيچ است و هر چه هست، خداست. او معتقد است رسيدن به اين مرحله، تنها با زدودن همۀ دلبستگي هاي شخصي ممكن مي‌‌شود. از نظر اكهارت رفع وابستگي ها يا همان تعلقات اين جهاني، عشق به مبدأ را به همراه مي‌ آورد و اين عشق، اراده را براي نفي ديگر وابستگي ها تقويت مي‌ كند و با قوي تر شدن اراده، عشق شديدتر مي‌ شود تا اينكه در نهايت انسان به مرتبۀ وارستگي كامل و اتحاد با خدا مي‌ رسد.