بررسي تطبيقي و رتبه‌بندي تجارب احداث پياده‌راه در بافت‌هاي تاريخي با تأكيد بر گردشگري فرهنگ‌ مبنا

گردشگري تاريخي سهم بسزايي در انتقال فرهنگ داشته و فرصت نفوذ شهرها در محيط رقابتي را امكان‌پذير كرده است. يكي از اقداماتي كه در راستاي حفاظت از بافت‌هاي تاريخي مي‌شود طراحي مسيرهاي پياده در بافت‌هاي كهن است. ارزيابي كيفيت پياده‌راه‌ها در تجديد حيات مراكز شهرها بسيار بااهميت است. رتبه‌بندي مسيرهاي پياده در بافت‌هاي تاريخي، نقاط قوت و ضعف شهرهاي مختلف در جذب گردشگر را آشكار مي‌كند و نكات ارزشمندي را براي توسعۀ گردشگري ارائه مي‌دهد. هدف از اين پژوهش، بررسي تطبيقي تجارب مختلف در طراحي پياده‌راه در بافت‌هاي تاريخي با تأكيد بر گردشگري فرهنگ‌مبنا بوده و به‌دنبال پاسخ به اين سؤال است كه رتبه‌بندي پياده‌راه‌ها براساس شاخص‌هاي گردشگري فرهنگ‌مبنا به چه صورت است؟ اين پژوهش با روش توصيفي ـ ‌تحليلي و با رويكرد كمّي، با استفاده از روش تصميم‌گيري چندمعيارۀ ماركوس، به رتبه‌بندي پياده‌راه‌ها پرداخته و سنجه‌ها را در زيرمجموعۀ عوامل عملكرد، حركت‌ودسترسي، كالبدي، زيست‌محيطي، آسايش و راحتي، و ارزش‌هاي اجتماعي و فرهنگي، با استفاده از روش بهترين ـ بدترين، وزن‌دهي كرده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند كه سنجه‌هاي تعداد موزه‌ها و آثار تاريخي كثرت كاربري‌هاي فرهنگي و تعداد عرصه‌هاي عمومي موجود براي وقوع فعاليت، اهميت بيشتري به‌نسبت ساير سنجه‌ها دارند. همچنين، نتايج رتبه‌بندي پياده‌راه‌ها حاكي از آن است كه پياده‌راه تربيت تبريز با امتياز عملكرد مطلوب 0.729رتبۀ اول را كسب كرده و پس از آن، پياده‌راه جنت مشهد با امتياز 0.501 و پياده‌راه 15 خرداد تهران با امتياز 0.482 رتبه‌هاي دوم و سوم را به‌دست آورده‌اند