ارزيابي كاربست گردشگري جامعه‌محور در توانمندسازي زنان روستايي

گردشگري به‌منزلۀ بخشي خدماتي و شاخه‌ا‌ي از توسعۀ پايدار، پتانسيل توانمندسازي جوامع را دارد. توانمندسازي مختص گروه‌هاي آسيب‌پذير جامعه است كه دچار طرد اجتماعي هستند. نظريه‌پردازان توسعۀ توانمندسازي را راهبردي مؤثر در كاهش نابرابري‌هاي جنسيتي در ظرفيت‌ها، دسترسي به منابع و فرصت‌ها و راه رسيدن به توسعۀ پايدار مي‌دانند. توسعۀ گردشگري با افزايش قدرت زنان و كنترل آن‌ها بر منابع، نقش مهمي در توانمندسازي زنان دارد. هدف اين پژوهش ارزيابي نقش گردشگري اجتماع‌محور در توانمندسازي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي زنان روستاهاي استان اصفهان است. در اين راستا نيز در پژوهش كاربردي حاضر، كه با روش توصيفي ـ تحليلي انجام شده است، وضعيت توانمندسازي زنان روستايي با جمع‌آوري داده‌ها آزمون شده است. جامعۀ آماري را زنان روستايي استان اصفهان N) =317163( تشكيل مي‌دهند. تعداد نمونه براساس فرمول كوكران، 384 نفر انتخاب شدند و سپس تجزيه‌وتحليل آن‌ها با آزمون‌هاي استنباطي (خي‌دو، تي‌تك‌نمونه‌اي، تحليل مسير) انجام شد. نتايج نشان دادند كه با توجه به ميانگين به‌دست‌آمده برابر 3.42، وضعيت توانمندسازي در سطح مطلوبي قرار دارد. در اين ميان، بعد اقتصادي با ميانگين 3.38، بعد اجتماعي با ميانگين 3.45، عوامل فرهنگي با ميانگين 3.43 محاسبه شدند. ديدگاه نظري تحقيق و نتايج تحليل‌هاي آماري به‌كاررفته در اين پژوهش، نشان دادند كه توسعۀ گردشگري در توانمندسازي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي زنان روستاهاي استان اصفهان مؤثر است.