بررسي نقش ميانجي نشاط اجتماعي در رابطۀ بين بازاريابي اجتماعي و انگيزه براي شركت در فعاليت‌هاي فراغتي ورزشي (مطالعۀ موردي: سالمندان استان اردبيل)

ورزش يك پديدۀ اجتماعي وسيع و جهاني است كه در زندگي جوانان و بزرگ‌سالان ريشه دارد و مشاركت ورزشي كيفيت زندگي افراد را ارتقا مي‌دهد و تأثير آشكاري بر ابعاد فيزيكي، رواني و اجتماعي دارد. هدف از انجام اين تحقيق، بررسي نقش ميانجي نشاط اجتماعي در رابطۀ بين بازاريابي اجتماعي و انگيزه براي شركت در فعاليت‌هاي فراغتي ورزش (مطالعۀ موردي: سالمندان استان اردبيل) بود. روش تحقيق ازنظر هدف، كاربردي و ازلحاظ ماهيت، توصيفي ـ پيمايشي بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر سالمندان فعال در باشگاه‌هاي ورزشي و پارك‌ها بودند. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوهن، 318 نفر تعيين شدند كه 10 درصد به حجم نمونه اضافه و درنهايت350 نفر تعيين شدند و با توجه به وجود پرسش‌نامه‌هاي ناقص، 339 پرسش‌نامه تجزيه‌و‌تحليل شد. ابزار اندازه‌گيري پرسش‌نامه‌هاي استاندارد بودند كه روايي محتوا، همگرا و واگرا تأييد شد. پايايي هر سه پرسش‌نامه‌ ازطريق ضريب آلفاي كرونباخ تأييد شد. براي تجزيه‌وتحليل فرضيه‌هاي تحقيق، از مدل معادلات ساختاري و نرم‌افزار اس‌پي‌اس‌اس۱۹ و آموس۲۳ استفاده شد. نتايج اين پژوهش حاكي از تأثير بازاريابي اجتماعي بر انگيزۀ شركت در فعاليت‌هاي فراغتي ورزشي، تأثير بازاريابي اجتماعي بر نشاط اجتماعي و تأثير نشاط اجتماعي بر انگيزۀ شركت در فعاليت‌هاي فراغتي ورزشي است؛ بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه ايجاد انگيزۀ شركت در فعاليت‌هاي فراغتي ورزشي سالمندان در جهت نشاط اجتماعي، نيازمند انجام برنامه‌ريزي بلندمدت، كوتاه‌مدت و ميان‌مدت است و بهتر است كه اين نوع برنامه‌ريزي با رويكرد بازاريابي اجتماعي باشد تا بتوان به اهداف مدنظر رسيد.