نقش بازديد مذهبي مجازي بر تاب‌آوري در دوران كرونا

گردشگري مذهبي، به‏‌ منزلۀ يكي از قديمي‌‏ترين سفرها، به واقعيتي اجتناب‏‌ناپذير براي ايجاد آرامش و رهايي از اضطراب‌‏هاي زندگي جامعۀ صنعتي تبديل شده است. جهان، در اواخر سال 2019، با بيماري كرونا دست به گريبان شد و صنعت گردشگري با محدوديت‏‌هاي بي‌‏شماري مواجه شد. سفر به‌‏صورت مرسوم و پيشين انجام نشد و، در اين شرايط، استفاده از ابزارهاي الكترونيك در صنعت گردشگري به‌‏سرعت موردتوجه واقع شد. با توجه به شيوع كرونا و ممنوعيت سفر، ‏تاب‌‏آوري به مفهوم تأكيد بر تحمل فشارها و شرايط بحراني اهميت مي‏‌يابد. در اين تحقيق كه به شيوۀ توصيفي و پيمايشي با هدف بررسي نقش بازديد مذهبي مجازي در ‏تاب‌‏آوري در دوران كرونا انجام شده است و با توجه به شرايط و محدوديت‌‏ها در سال 1399 و همچنين در دسترس‏‌نبودن جامعۀ آماري، از روش نيمه‏آزمايشي استفاده شد. اين روش با دو گروه آزمايش و كنترل انجام شد تا تأثير بازديد مجازي در تاب‌‎آوري هر دو گروه ارزيابي شود. مؤلفه‌‏هاي تأثيرات معنوي، كنترل، ‏پذيرش تغيير مثبت، اعتماد به غرايز فردي و تحمل آثار منفي و تصور از شايستگي و صلاحيت فرد فرضيه‌‏هاي تحقيق را مبني بر نقش بازديد مجازي مذهبي در ‏تاب‏‌آوري در دوران كرونا شكل دادند و آزموده شدند. قبل از شركت در زيارت مجازي، در ابتدا، از هر گروه پيش‌‏آزمون گرفته شد. در گام بعد، افراد گروه آزمايش مداخله، در طي يك ماه، چهار بار به زيارت مجازي كربلاي دعوت شدند كه اين زيارت‌‏ها هر هفته و به‏‌مدت 15 دقيقه‏ انجام شد، اما گروه كنترل شامل هيچ‌‏گونه مداخله‌‏اي نشدند. در پايان، طرح پس‏‌آزمون براي اندازه‏‌گيري ميزان ‏تاب‌‏آوري افراد انجام شد. آزمون فرضيات نشان مي‏‌دهد كه، در شرايط حاضر، گروه آزمايش تاب‌آوري بيشتري از گروه كنترل دارد.