شناسايي و رتبه‌بندي موانع استفاده از فناوري بلاكچين در زنجيره تأمين پايدار صنايع غذايي

با توجه به مزاياي بالقوه فناوري بلاكچين براي مديريت زنجيره تأمين و پايدار نمودن آن، ميزان اتخاذ اين فناوري چشمگير نبوده است؛ لذا ضرورت شناسايي و اولويت‏بندي موانع به‌كارگيري بلاكچين جهت پايدار نمودن زنجيره‏هاي تأمين به‌شدت احساس مي‏شود. در اين مطالعه، موانع استفاده از فناوري بلاكچين در زنجيره تأمين صنايع غذايي ايران، طبق مطالعات ادبيات تحقيق و نظريه TOE، از سه منظر فناورانه (T)، سازماني (O) و محيطي (E) مورد بررسي قرار گرفت. در نتايج اين تحقيق، 12 عامل مؤثر نيز در سه دسته‌بندي نظريه TOE به‌عنوان موانع پذيرش فناوري بلاكچين در زنجيره تأمين صنايع غذايي شناسايي و استخراج شد. موانع شناسايي‌شده به دنبال نظرات خبرگان دانشگاهي و كارشناسان فعال در حوزه صنعت غذايي بررسي و با استفاده از ابزارهاي غربالگري دلفي فازي و بر اساس مدل‌سازي ساختاري تفسيري (ISM) اعتبار موانع، صحت سنجي و سطوح و روابط آن‌ها مشخص شد و سپس بر اساس مدل تصميم‌گيري چند معياره با روش فرآيند تحليل شبكه‌اي (ANP) تحليل و رتبه‌بندي گرديد. نتايج نشان مي‌دهد كه عامل سازماني به‌عنوان بحراني‌ترين مانع و عوامل فناوري و محيطي به ترتيب به‌عنوان رتبه‌هاي بعدي موانع در بين خبرگان و كارشناسان صنعت غذايي كشور مي باشد. اين مقاله، بينش‌هاي نظري و عملي را ارائه مي‌دهد كه درك پژوهشگران اين حوزه را از عوامل مؤثر بر پذيرش بلاكچين در زنجيره‌هاي تأمين صنايع غذايي بهبود مي‌بخشد و راهنمايي‌هايي را به مديران و سياست‌گذاران ارائه مي دهد كه چگونه مي‌توانند تلاش‌هاي خود را به بهترين نحو جهت افزايش پذيرش اين فناوري هدايت نمايند.