اثر تمرين مقاومتي همراه با تحريك الكتريكي عضله بر سطوح سرمي PGC-1α، IGF-1 و مايوستاتين پس از جراحي رباط صليبي قدامي

زمينه و هدف: مطالعات محدودي اثر تحريك الكتريكي عضله (EMS) بر عوامل رشدي در دوره بازتواني ورزشكاران بعد از عمل جراحي رباط صليبي قدامي (ACL) را مورد بررسي قرار داده‌‌اند. هدف از تحقيق حاضر، مقايسه اثر تمرين مقاومتي همراه با EMS و تمرين مقاومتي بر سطوح سرمي گيرنده فعال كننده تكثير پروكسي زوم گاما هم فعال ساز-1 آلفا (PGC-1α)، عامل رشد شبه انسولين-1 (IGF-1) و مايوستاتين در ورزشكاران مرد پس از جراحي ACL بود. روش تحقيق: تعداد 20 داوطلب مرد با ميانگين سني 12/1±01/26 سال، قد 59/9±10/177 سانتي متر، و وزن 65/6±16/71 كيلو گرم به‌طور تصادفي به دو گروه 10 نفري شامل گروه تمرين مقاومتي همراه با EMS و تمرين مقاومتي تقسيم شدند. آزمودني‌هاي هر دو گروه برنامه تمرين مقاومتي را به مدت 12 هفته در سه نوبت با شدت 70-30 درصد 10 تكرار بيشينه انجام دادند. آزمودني‌هاي گروه تمرين مقاومتي يه همراه با EMS، حركات ورزشي را همراه با تحريك الكتريكي با فركانس 70-35 هرتز به اجرا درآوردند. نمونه‌‌هاي خوني قبل و 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمريني از همه آزمودني‌‌ها اخذ گرديد. براي اندازه‌گيري سطوح PGC-1α، IGF-1 و مايوستاتين سرمي از روش الايزا استفاده شد. مقايسه بين گروهي با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس در سطح معني داري 0/05 p انجام شد. يافته‌ها: در مقايسه با تمرين مقامتي تنها، تمرين مقاومتي همراه با EMS، موجب افزايش معني دار غلظت سرمي IGF-1 و كاهش معني دار سطوح سرمي مايوستاتين، بدون تغيير معني دار در PGC-1α سرمي شركت‌كنندگان شد. نتيجه‌گيري: تغييرات ايجاد شده در متغيرهاي وابسته دال بر آن است كه تمرين مقاومتي همراه با EMS در مقايسه با تمرين مقاومتي تنها، منجر به بهبود عوامل حجم دهنده و تقويت كننده عضلات چهار سر ران و همسترينگ ورزشكاران بعد از جراحي ACL مي شود و از اين روش مي توان در دروه بازتواني ACL استفاده كرد.