تاثير شش هفته تمرين استقامتي با شدت پايين بر بيان پروتئين تروپومودولين-۲ و مالون دي آلدئيد در بافت هيپوكمپ موش‌‌هاي صحرايي نژاد ويستار

زمينه و هدف: تمرينات ورزشي مي‌‌تواند به حفظ سلامت و شكل‌‌پذيري دستگاه عصبي كمك كند. تروپومودولين-۲ (Tmod2) نقش‌‌هاي مهمي در سيستم عصبي مركزي داشته و با اعمال مختلفي همچون تشكيل سيناپس جديد و افزايش جوانه‌‌زني عصبي، همراه است. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي تأثير تمرين استقامتي با شدت پايين بر سطوح پروتئين Tmod2 و مالون دي آلدئيد (MDA) در بافت هيپوكمپ موش‌هاي صحرائي نر ويستار بود. روش تحقيق: پژوهش حاضر تجربي است. براي اين منظور تعداد 20 سر موش صحرايي به‌طور تصادفي به دو گروه شامل تمرين (10 موش) و كنترل (10 موش) تقسيم شدند. برنامه تمرين استقامتي به مدت شش هفته و با شدتي برابر با 20 تا 40 درصد حداكثر سرعت دويدن اجرا شد. زمان 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، موش‌‌ها تشريح و بافت هيپوكمپ استخراج شد. جهت سنجش بيان Tmod2 از روش ايمونوهيستوشيمي و براي ارزيابي غلظت MDA از روش الايزا استفاده گرديد. براي مقايسه گروه‌ها از آزمون آماري t مستقل در سطح معني داري 0/05 p استفاده ‌شد. يافته‌‌ها: تمرين استقامتي، بيان Tmod2 را در گروه تمرين نسبت به كنترل به صورت معني‌‌داري افزايش (0/01=p) و غلظت MDA را به صورت معني‌‌داري كاهش داد (0/001=p). نتيجه‌‌گيري: تمرين استقامتي اثر سودمندي بر Tmod2 و سيستم عصبي دارد. با اين حال، كاهش غلظت MDA مي تواند نشانه شاخص استرس اكسايشي باشد؛ تغييري كه خود نشان از اثرات محافظتي اين شيوه تمريني در برابر استرس اكسايشي دارد.