اثر تمرين تناوبي شديد و تداومي با شدت متوسط بر آيريزين سرمي و مقاومت به انسولين در مردان داراي اضافه وزن

زمينه و هدف:  چاقي و اضافه وزن به دليل اثر بر اختلات متابوليكي، از اهميت ويژه اي برخوردار است. بنابراين هدف از پژوهش حاضر اثر تمرين تناوبي شديد و تداومي با شدت متوسط بر سطح آيريزين سرمي و مقاومت به انسولين در مردان داراي اضافه وزن بود. روش تحقيق : در پژوهش حاضر، 30  مرد با ميانگين سني 3.98±38.6 سال و شاخص توده بدني 6.17±28.5 كيلوگرم بر متر مربع انتخاب شدند و به طور تصادفي در سه گروه 10 نفري شامل تمرين تناوبي شديد، تمرين تداومي با شدت متوسط و كنترل تقسيم گرديدند. تمرينات تناوبي شديد و تمرينات تداومي با شدت متوسط ، به مدت هشت هفته و تكرار سه جلسه در هفته به اجرا درآمدند. قبل و بعد از هشت هفته تمرين، نمونه هاي خوني آزمودني ها جمع آوري و ميزان سرمي آيريزين و نيمرخ ليپيدي به ترتيب با استفاده از روش هاي الايزا و كالريمتريك اندازه گيري گرديد. سپس تغييرات درون گروهي با استفاده از آزمون t وابسته و تغييرات برون گروهي با كمك آزمون تحليل واريانس يك راهه و بونفروني، در سطح معني داري 0.05 p مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته ها: بهبود سطوح سرمي آيريزين و مقاومت به انسولين در هر دو گروه تمريني نسبت به گروه كنترل معني دار بود، به گونه اي كه اين تغييرات در گروه تمرين تداومي بيشتر از گروه تمرين تناوبي شديد بود. همچنين ليپوپروتئين كلسترول با چگالي بالا در هر دو گروه تمريني نسبت به گروه كنترل  افزايش معني داري داشت، در حالي كه اين تغييرات بين گروه هاي تمريني معني دار نبود. ليپوپروتئين كلسترول با چگالي كم در هر دو گروه تمريني نسبت به گروه كنترل كاهش معني داري داشت، به شكلي كه اين كاهش در گروه تمرين تناوبي شديد به طور معني داري بيشتر از گروه تمرين تداومي بود. نتيجه گيري: تحقيق حاضر نشان داد كه تمرينات تناوبي و تداومي با اثرگذاري بر آيريزين، مقاومت به انسولين  و بعضي از متغيرهاي نيمرخ هاي لپييدي؛ مي توانند در كاهش عوارض ناشي از اضافه وزن موثر باشند.