تحليل گستاخگويي فلسفي و گفتمان ضداستبدادي سعدي در باب اول بوستان

تحليل گفتمان مبحث مشتركي بين زبانشناسي و شاخه هاي مختلف علوم انساني و اجتماعي است و تلاش مي كند انسجام صورت و مفهوم را در يك متن يا ساحت ارتباطي نشان دهد. متون ادبي از مهمترين محمل هاي گفتمان هستند. تحليل گفتمان در آثار ادبي نه تنها در شناخت دقيقتر آثار بلكه در مردم‌شناسي، شناخت ساختارهاي ارتباطي و بنمايه‌هاي انديشگاني يك جامعه اهميت دارد. گفتمان «ضداستبدادي» كه از پيوست‌هاي اصطلاح «استبداد» است در متون ادبي و تاريخي فارسي با شاخصه ها، مؤلفه‌ها و عنوانهاي منفاوت قابل پي‌جويي است. تحليل گفتمان ضداستبدادي بروزهاي اين گفتمان انتقادي را در يك ساحت نشانه‌شناختي و مطالعۀ ميان‌رشته‌اي بررسي مي‌نمايد. در پژوهش حاضر تحليل فلسفي ميشل فوكو دربارۀ پاريزيا و روش نورمن فركلاف و تئون وندايك در تحليل گفتمان مد نظر قرار گرفته است. با توصيف، تبيين و تفسير ابعاد زبانشناختي، بلاغت وزيباشناسي متن، اثبات شده است كه گستاخگويي سعدي در باب اول بوستان بعد فلسفي دارد و مصداق التزام به حقيقت است. همچنين با صورت‌بندي مفاهيم مؤلفه هاي مختلف گفتمان ضداستبدادي سعدي در باب اول نشان داده شده است.