بررسي تأثيرات پروژه‌هاي محرك توسعه بر كيفيت محيط محله‌هاي بافت مركزي شهر تهران (مطالعه موردي: محله هرندي)

شناخت و تبيين اثرات پروژه هاي محرك توسعه با رويكرد بازآفريني بر كيفيت محيط بافت مركزي شهر تهران و همچنين مكانيسم و سازوكارهاي چنين تأثيراتي، مهمترين هدف اين مقاله بود. مبناي نظري و چارچوب مفهومي اين پژوهش مبتني بر رويكرد بازآفريني و رويكرد كيفيت محيط شهري پايدار بوده است. ساختار متدولوژي اين مقاله بر روش كمّي و بطور خاص روش پيمايش استوار بوده است. محله هرندي به عنوان نمادي از يك محله بافت مركزي كه با معضلات متعددي از جنبه هاي مختلف حوزه شهري مواجه بوده و مداخلات مختلفي نيز در آن صورت گرفته، براي بررسي ها و كسب نتايج دقيق تر براي اين مطالعه انتخاب شد. جامعه آماري پيمايش شامل ساكنان 15 سال به بالاي محله هرندي بود كه بر اساس فرمول كوكران، 378 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شد اما به منظور استحكام نتايج پيمايش اين تعداد به 400 نفر افزايش يافته و توزيع پرسشنامه انجام يافت. نتايج اين مقاله نشان داد كه عليرغم انجام اقدامات متعدد در بافت مركزي شهر تهران، تغييرات چندان مثبتي در كيفيت محيط زندگي و فعاليت آن ايجاد نشده است. نتايج آزمون همبستگي پيرسون نشان داد كه بين كيفيت اجراي پروژه هاي محرك توسعه و كيفيت محيط زندگي و فعاليت ساكنان در بافت مركزي رابطه معناداري وجود دارد.نتايج تحليل رگرسيوني نشان داد كه اقدامات مداخله اي در حوزه هاي مختلف بر كيفيت محيط محله هاي بافت مركزي شهر تهران مؤثر بوده و در اين بين متغير «كيفيت اقدامات كالبدي» داراي بيشترين مقدار تأثيرگذاري با ضريب بتا بوده است. همچنين نتايج نشان دادند كه كيفيت اجراي اقدامات كالبدي- فضايي توسط سازمان ها و نهادهاي زيربط تحت تأثير مؤلفه هايي مانند كيفيت در تصميمات، سياست گذاري، مشاركت و اجراي اقداماتي در عرصه محيط زيست و عرصه اجتماعي فرهنگي قرار دارد. بيشترين تأثيرپذيري كيفيت اقدامات زيست محيطي نيز از نحوه تصميم گيري ها و كيفيت اجراي اقدامات در حوزه اجتماعي و فرهنگي بوده است.