ارزيابي تاب آوري اجتماعي شهري در مواجهه با پيامدهاي ناشي از مخاطرات محيطي (مورد: شهر همدان)

امروزه بسياري از تناقض هاي موضوع تاب آوري در حوزه مديريت بحران از تفاوتها در شناخت مفهومي، روش شناسي، طراحي شاخصها جهت سنجش و ارائه الگويي براي ارزيابي آن ناشي مي شود كه برآيند آن سردرگمي در مطالعات تاب آوري است. هدف اين مقاله؛ به طور خاص پس از بررسي مدل هاي تاب آوري اجتماعي در برخورد با پيامدهاي سوانح، مطالعه و ارزيابي تاب آوري اجتماعي در مواجهه با مخاطرات محيطي در شهر همدان با استفاده از روش منتخب مجمــوع ميانگيــن انحــراف از حــد بهينه شاخص ها است، به عبارتي در اين تحقيق شاخص هاي تاب آوري اجتماعي روش انتخابي در مناطق چهارگانه شهر همدان بررسي و پس از مشخص شدن عدد نهايي آنها؛ نسبت عددي آن شاخص به حد بهينه (IIF) برآورد مي شود؛ با جمع فواصل به دست آمده براي هر شاخص از مقدار بهينه (IIFs) مي تــوان ميزان فاصله تاب آوري اجتماعي از حد بهينه هر يك از مناطق شهر همدان را در قالب فاكتور ثانويه DSF محاسبه نمود، در ادامه تاب آوري اجتماعي شهر همدان از طريق ميانگين عددي DSFs مناطق چهارگانه آن در قالب فاكتور نهايي تاب آوري اجتماعي URF محاسبه مي شود، با برآورد URF  و از طرفي مشخص بودن سطوح سنجش ارزيابي؛ سطح تاب آوري اجتماعي شهر مورد مطالعه از بين سطوح تاب آور، نسبتاً تاب آور، مستعد بحران، بحران آفرين و بحراني مشخص مي گردد.در نهايت ميزان كمي تاب آوري اجتماعي شهر همدان (URF) پس از بررسي شاخص هاي مرتبط و تعيين درصد آنها و همچنين اندازي گيري درصد تاب آوري در هر شاخص (IIF) و ميزان تاب آوري اجتماعي هر منطقه (DSF) معادل 1.01825 برآورد گرديد كه با توجه بــه سطوح سنجش مبنا، نتايج به دست آمده بيانگر تاب آور بودن شهر همدان در حوزه اجتماعي است.