محدوديت هاي سازگاري روستاييان با تغيير اقليم در مناطق كوهستاني استان گلستان

سازگاري با نوسانات آب و هوايي يكي از مناسب ترين راهبردها براي كاهش آسيب پذيري از تغيير اقليم محسوب مي شود. تحقيق حاضر با هدف بررسي محدوديت هاي سازگاري اجتماعات روستايي با تغيير اقليم در استان گلستان انجام شد. جمعيت مورد مطالعه شامل 1158 خانوار در 10 روستاي واقع در ناحيه كوهستاني حوضه آبخيز اوغان بودند كه 290 نفر با روش طبقه بندي شده تصادفي بررسي شدند. اطلاعات مورد نياز با پرسشنامه جمع آوري و با نرم افزار SPSS21 تجزيه و تحليل گرديد. نتايج نشان داد كه ميزان محدوديت سازگاري با تغيير اقليم در حد متوسط بود و بيشترين و كمترين محدوديت ها به ترتيب با جنبه هاي «اقتصادي» و «فيزيكي» ارتباط داشت. محدوديت سازگاري با تغيير اقليم در بين افراد مجرد و همچنين افرادي كمتر بود كه در تعاوني ها و تشكل ها عضويت داشتند و از مروجان و تسهليگران استفاده كرده بودند. در عين حال، افراد داراي تحصيلات دانشگاهي و همچنين كساني كه در دوره هاي آموزشي حضور نداشتند با محدوديت هاي بيشتري براي سازگاري با تغيير اقليم روبه رو بودند. افزايش دسترسي مردم محلي به مروجان و تسهيلگران و استفاده آنان از برنامه هاي آموزشي و ترويجي، عضويت در تعاوني ها و تشكل ها و همچنين راه اندازي صندوق هاي اعتباري خرد روستايي از پيشنهادات تحقيق حاضر براي كاهش محدوديت هاي سازگاري با تغيير اقليم مي باشد.