تحليل الگوهاي رفتاري-اداركي در فضاهاي شهري منطقه پنج تهران به كمك روش چيدمان فضا

فضاهاي شهري بخش هايي از بافت شهري هستند كه عموم مردم به آن دسترسي فيزيكي و بصري دارند و بستري براي فعاليت‌‌هاي انسان و برقراري تعاملات اجتماعي محسوب مي‌‌شود. استفاده گسترده از فضا براي فعاليت‌‌هاي  اجتماعي نشان دهنده موفقيت فضاهاي شهري است. الگوهاي استفاده از فضا از جمله الگوهاي مكث و حركت كاربران از عوامل تعيين كننده كارايي اين فضاها هستند. با توجه به اهميت اين موضوع، اين پژوهش با هدف تحليل الگوهاي اداركي- رفتاري كاربران در فضاهاي عمومي منطقه پنج تهران با استفاده از روش چيدمان فضا انجام گرفت و جهت نيل به اين هدف از نرم افزار  Depth mapاستفاده شد. براي اين منظور، مجموعه تحليل هاي اهميت ساختار و هم‌‌پيوندي در سطح منطقه پنج صورت گرفت و سه مولفه اتصال، يكپاچگي، عمق  و ميزان ارتباط آنها باهم باتوجه به مقياس محدوده بررسي قرار گرفت. باتوجه به ساختار نسبتا شطرنجي محدوده مطالعاتي، معابر اصلي كه نقش شرياني دارند، بيشترين پتانسيل را از جهت كيفيت اتصالي فضاها را دارا بودند. كمترين مقدار هم مربوط به مجموعه‌‌هاي مسكوني غرب منطقه بود. بيشترين ميزان هم‌‌پيوندي مربوط به مركز منطقه به سمت جنوب منطقه بود. بخش‌‌هاي غربي و شمالي منطقه عمق فضايي بيشتري داشتند. توپوگرافي مناطق شمالي بر فرم دسترسي ها تاثير  گذاشته و عمق فضايي بيشتر اين نواحي را نسبت به مناطق جنوب منطقه سبب شده است. از ديگر نتايج اين پژوهش، ارتباط نسبتا منطقي  بين دو شاخص هم پيوندي و اتصال شاخص و درنتيجه ميزان قابليت ادراك اين شاخص ها است (0.16=R^2). يعني عموماً با افزايش اتصال، هم‌‌پيوندي فضاهاي منطقه پنج افزايش مي‌‌يابد. بنابراين تحليل همزمان اين دو شاخص در فضاهاي موردنظر منطقه 5 بيشترين قرابت را با تحليل كيفيت‌‌هاي تأثيرگذار بر فضاهاي عمومي دارند