واكاوي ارتباط وردش‌هاي فضايي ـ زماني پوشش گياهي با سنجه‌هاي توپوگرافيك در زاگرس مياني

پوشش گياهي به عنوان يكي از مولفه هاي مهم حيات اكولوژيك محيط زيست به دليل تاثيرات بسيار زياد در اكوسيستم هاي مختلف محيطي و همچنين به دليل تاثير گذاري مستقيم بر معيشت و زندگي انساني، عاملي اساسي و مهم بشمار مي رود. از اين رو، هدف از اين پژوهش بررسي تغييرات پوشش گياهي در زاگرس مياني با استفاده از داده هاي عددي ماهواره اي است. در اين راستا داده هاي پوشش گياهي ماهواره ترا سنجنده ماديس با توان تفكيك فضايي 250 متر در دوره زماني 2001 تا 2018 اخذ شد. اين داده ها با بهره گيري از زبان كدنويسي پايتون در ارتباط با سنجه هاي توپوگرافيكي ارتفاع، ميزان و جهت شيب با روش پردازش رستري پنجره متحرك و روش آناليز سلول به سلول مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها نشان داد كه بيشينه تراكم پوشش گياهي در زاگرس مياني در ماههاي آپريل (فروردين) تا جون (خرداد) و كمينه آن در ژانويه (دي) مشاهده مي گردد. ارتفاعات زاگرس مياني در فصل بهار بالاترين نرخ شاخص پوشش گياهي و در فصل زمستان كمترين نرخ را نشان مي دهند. بيشينه مقدار شاخص پوشش گياهي در ارتفاع 1500 متر بروز مي كند. شاخص پوشش گياهي در زاگرس مياني تا شيب 95 درصد، روند افزايشي داشته و پس از آن به آرامي كاهش مي يابد. كمينه نرخ شاخص پوشش گياهي در جهت جنوبي از 150 تا 200 درجه آزيموت شمالي ساعتگرد و بيشينه آن در جهت شمال از 300 تا 360 درجه آزيموت شمالي ساعتگرد مشاهده مي شود، ارتفاع حد بالاي رويش يا M.V.A، در ماه هاي سرد به سوي طبقات ارتفاعي پائين تر نزول و در ماه هاي گرم سال به سمت ارتفاعات بالاتر صعود مي كند. به طور كلي روند تغييرات شاخص پوشش گياهي نيز نشان از افزايش شاخص پوشش گياهي در اين واحد كوهستاني دارد.