اثربخشي معنويت‌درماني بر تنظيم هيجان، خودمهارگري و خلق مثبت در زنان داراي صفات شخصيت مرزي

هدف پژوهش حاضر مطالعه اثربخشي معنويت‌درماني بر تنظيم هيجان، خلق مثبت و خودمهارگري (خودكنترلي) در زنان داراي علايم شخصيت مرزي شهر خرم‌آباد بود. روش پژوهش «نيمه‌آزمايشي» با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه گواه بود. با روش نمونه‌گيري «هدفمند» و با توجه به معيارهاي ورود به مطالعه 30 تن از زنان داراي علايم شخصيت مرزي مراجعه‌كننده به شهر خرم‌آباد انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه قرار گرفتند و به پرسشنامه‌هاي «خودمهارگري» تانجي (2004)، «تنظيم هيجان» گراس و جان (2003)، پرسشنامه «خلق مثبت» واتسون و همكاران (1988) پاسخ دادند. پس از اجراي پيش‌آزمون گروه آزمايش طي 10 جلسه 60 دقيقه‌اي مداخله معنويت‌درماني را دريافت كردند و گروه گواه در نوبت انتظار قرار گرفتند. براي رعايت اصول اخلاقي هر دو گروه دارو دريافت كردند. نتايج تحليل كواريانس نشان داد معنويت‌درماني بر تنظيم هيجان، خلق مثبت و خودمهارگري زنان مبتلا به علايم شخصيت مرزي اثربخش است. بنابراين مداخله معنوي يك درمان مؤثر است كه مي‌تواند بر بهبود رفتارهاي زنان با علايم شخصيت مرزي مورد استفاده قرار گيرد.