ارائه يك روش زمان بندي اولويت دار وظايف در فضاي ابري مبتني بر مدل تصميم گيري سلسله مراتبي

محاسبات ابري، انواع مختلفي از منابع مجازي را مديريت مي‌كند و اين تعدد منابع، ‌زمان‌بندي را تبديل به يك مولفه بحراني مي‌كند. ايده اصلي در ‌زمان‌بندي وظيفه، بازدهي حداكثري منابع با حفظ كيفيت سرويس مي‌باشد كه چالش اصلي در ‌زمان‌بندي وظايف در محيط‌هاي ابري مي‌باشد. عوامل مختلفي مانند كل مدت زمان انجام يك وظيفه، سوددهي، مدت زمان انتظار در صف، مدت زمان تكميل شدن و هزينه يك وظيفه بر كيفيت سرويس‌هاي ابري و رضايت كاربران اثرگذار هستند كه تمامي آن‌ها از درجه اهميت يكساني برخوردار نيستند. مسئلة اصلي تحقيق جاري، بررسي تأثير رتبه‌بندي وظايف بر اساس يك مدل تصميم‌گيري چندمعياره مي‌باشد تا بدين طريق بتوان اولويت‌بندي ‌بهينه‌اي را بر اساس وظايف انجام داد. در تحقيقات مشابه بيشتر تمركز بر روي معيار طول يك وظيفه بوده است و تمامي معيارها به صورت يكجا و در يك مدل مورد توجه قرار نگرفته‌اند. از آنجايي كه پارامترهاي ديگر نيز بر كيفيت سرويس تاثيرگذار هستند عدم دخالت معيارهاي ديگر در اولويت‌بندي وظايف مي‌تواند در حفظ كيفيت سرويس كه هدف اصلي ‌زمان‌بندي وظايف است تاثيرگذار باشد. از طرفي به نظر مي‌رسد دسته‌بندي ‌ماشين‌هاي مجازي بر اساس توان پردازشي آنها مي‌تواند باعث تخصيص بهينه وظايف بر اساس اولويت به دست آمده شود به طوري كه وظايف با اولويت بالا به ‌ماشين‌هاي مجازي با توان پردازشي بالا تخصيص داده شود. اين پژوهش به دنبال ارائه مدلي تركيبي و وزن‌دار بر اساس رويكرد تصميم‌گيري چندمعياره مي‌باشد به طوري كه بتوان اولويت‌بندي ‌بهينه‌اي را بر اساس وظايف انجام داد. از طرفي خوشه‌بندي ابرها بر اساس توان پردازشي آن‌ها مي‌تواند باعث تخصيص بهينه وظايف بر اساس اولويت به دست آمده شود، به طوري كه وظايف با اولويت بالا به ابرهاي با توان پردازشي بالا اختصاص يابند. نتايج شبيه‌سازي‌ها، نشان مي‌دهد ميانگين زمان اجراي و ميانگين زمان بيكاري الگوريتم پيشنهادي به ترتيب 57.267 و 26.654 بوده كه حاكي از بهبود كارايي ‌ماشين‌هاي مجازي و پارامترهاي موثر در ‌زمان‌ بندي كارها مي‌باشد.