تطور معنايي شعارهاي اعتراض‌هاي سه دهه‌ي اخير در سپهر گفتمان‌هاي سياسي

كنش هاي اعتراضي به عنوان صورتي از جهت گيري هاي سياسي-اجتماعي، دولت ها را خارج از انقضاي دوره هاي انتخاباتي به چالش كشيده تا بدين طريق اشكال نويني از مشاركت را به نمايش بگذارند. مطالبات مطرح شده در قالب شعارهاي اعتراضات و نسبت آن ها با گفتمان هاي سياسي دغدغه مقاله حاضر است. براين اساس، در راستاي بررسي سير تطور معنايي شعارهاي اعتراض هاي سه دهه اخير در سپهر گفتمان هاي سياسي با اتكاء به نظريه چارچوب سازي (framing) اسنو و بنفورد و با استفاده از روش تحليل محتواي مضموني به تحليل شعارهاي اعتراض هاي كوي دانشگاه در تيرماه 78، اعتراض هاي پس از انتخابات رياست جمهوري 88، اعتراض هاي دي ماه 96 و آبانماه 98 در نسبت با گفتمان هاي اصلاحات، عدالت و اعتدال پرداختيم. نتايج حاصله نشان مي‌‌دهد؛ در سال 78 در مقايسه با ساير سال‌ها چارچوب تشخيصي معترضين پيرامون عدم انسجام در ساختار سياسي، در سال 88 پيرامون عدم تحقق ارزش‌هاي سياسي و در سال 96 و 98 نيز در باب بعد ساختاري نظام سياسي تكوين يافته است. مضامين شعارها در سال 78 (آزادي خواهي، مردمسالاري) با عناصر گفتمان اصلاحات همخواني داشت، اما بين شعارها و اختلال كاركردي دولت تناظر وجود نداشت. مضامين شعارها در سال 88 (عدالت سياسي) با عناصر گفتمان عدالت ( فقرزدايي و محروميت زدايي) همخواني نداشت، اما با اختلال كاركردي دولت در ساحت سياست هماهنگ بود. در شبه جنبش‌هاي دهه 90 مضامين شعارهاي معترضين هم با عناصر گفتمان اعتدال و هم با اختلال كاركردي دولت همخواني داشت.