مدل راهبردي طالبان در روند دولت سازي دوم در افغانستان

در اين تحقيق، هدف نويسندگان ارائه پاسخي مستدل به اين سوال است كه مدل راهبردي طالبان در روند دولت‌سازي دوم در افغانستان مبتني بر چه مولفه‌هايي است و اين امر چه چالش‌ها و فرصت‌هايي براي ايران در پي دارد؟ روش تحقيق از نوع كيفي با ماهيت اكتشافي است. جامعه آماري مقاله حاضر نخبگان و پژوهشگران حوزه علوم سياسي، مطالعات منطقه‌اي، روابط بين‌الملل و ژئوپليتيك است كه با استفاده از روش نمونه‌گيري نظري و هدفمند تا رسيدن به اشباع نظري با 40 خبره مصاحبه عميق انجام شد و در بخش كمي، براي سنجش مدل پرسشنامه محقق ساخته‌اي با روش نمونه‌گيري در دسترس در بين 90 نفر از نمونه‌ها توزيع گرديد. داده‌ها در بخش كيفي با روش كيفي تئوري داده نياد و نرم افزار MAXQDA10 و در بخش كمي با روش معادلات ساختاري، الگوريتم حداقل مربعات جزيي با نرم افزار SMART PLS تحليل گرديد.يافته‌ها حاكي از آن است كه مدل راهبردي طالبان در دولت‌سازي دوم افغانستان داراي 11 مولفه و 35 شاخص به شرح ذيل مي‌باشد: شرايط علي (1.حضور نيروهاي امريكايي و ناتو 2. شكست روند دولت‌سازي در افغانستان)؛ شرايط زمينه‌اي (3. تاكيد بر تحقق دولت اسلامي  4. تلاش براي تقويت پايگاه اجتماعي و مردمي)؛ شرايط راهبردي (5. تلاش براي تحقق دولت اسلامي اعتدالگرا 6. تلاش براي وحدت قوميتي در افغانستان 7. تلاش براي ائتلاف با قدرت‌هاي منطقه اي)؛ شرايط مداخله‌گر (8. حمله مجدد ائتلاف بين‌المللي به افغانستان 9. تشديد تقابل گرايي طالبان و داعش) و پيامدها (10. فرصت‌هاي ايران 11. چالش‌هاي ايران) است.