از همكاري تا منازعه: تحليلي بر روابط ايران و طالبان

روابط ايران و طالبان را مي‌توان به سه دوره تقسيم كرد. دوره اول از اوايل دهه 1370 تا اواخر اين دهه را شامل مي‌شود. روابط در اين دوره جنبه منازعه آميز داشت. دوره دوم از اوايل دهه 1380 تا سال 1400 است و علي‌رغم واگرايي اوليه، ايران و طالبان بسوي همكاري حركت كردند. دوره سوم از 1400 به بعد را شامل مي‌شود. در اين دوره، همكاري ايران و طالبان در دوره قبل جاي خود را به منازعه داده است. سوال اين مقاله آن است كه چه عللي باعث منازعه در روابط  ايران و طالبان در اين دوره شده است؟ فرضيه مقاله كه به روش توصيفي تحليلي بررسي شده آن است كه از بين رفتن تهديد مشترك و شكل گرفتن ترجبحات ناسازگار باعث ايجاد منازعه در روابط ايران و طالبان شده است. يافته‌هاي مقاله نشان داد كه همكاري طرفين در دوره گذشته، به دليل وجود دشمن مشتركي بنام امريكا و همچنين ترجيحات سازگاري بود كه در دستگاه تصميم‌گيري ايران و طالبان نسبت به يكديگر ايجاد شده بود. اكنون با از بين رفتن تهديد مشترك و بازگشت ترجيحات ناسازگار كه در دوره اول روابط ايران و طالبان وجود داشت، روابط دو طرف وضعيت منازعه پيدا كرده است. مقاله پيشنهاد مي‌دهد كه ايران و طالبان با اتخاذ يك رويكرد سازه‌انگارانه مي‌توانند فرهنگ هابزي موجود را به فرهنگ كانتي يا لاكي تبديل كنند.