نگرشي نوين به مطالعۀ همگرايي منطقه‌اي: كردارگرايي و كاربست آن در مطالعات همگرايي اروپا

همگرايي منطقه‌اي از مهم‌ترين پديده‌هاي بين‌المللي در جهان محسوب مي‌شود كه همواره در روابط بين‌الملل و مطالعات منطقه‌اي از مجموعه ادبيات نظري خاص برخوردار بوده است. نظرياتي چون فدراليسم،كاركردگرايي، نوكاركردگرايي، نظريۀ ارتباطات و ... از جمله مهم‌ترين نظريه‌هايي هستند كه به‌صورت خاص در پي تشريح چگونگي همگرايي منطقه‌اي در يك منطقۀ خاص هستند.«چرخش كرداري» و يا «كردارگرايي» يكي از آخرين دستاوردهاي نظري در روابط بين‌الملل محسوب مي‌شود كه بسياري از محققان اقدام به كاربست آن در مطالعات همگرايي منطقه‌اي كرده‌اند. مطابق مباني اصلي اين رويكرد نظري، پديده‌هاي بين‌المللي برحسب «كردارهاي» روزمرۀ بين‌المللي تحليل مي‌شوند. هستي‌شناسي،معرفت‌شناسي و روش‌شناسي خاص و تكثرگراي اين رويكرد نظري موجب شده است تابسياري از محققان مطالعات اروپا از آن جهت تحليل و بررسي چگونگي همگرايي در اروپا بهره جويند. به‌همين‌منظور، در مقالۀ حاضر برآنيم تا با تشريح اين رويكرد نظري به كاربست آن در مطالعات همگرايي اروپا و توسعۀ آن بپردازيم. براين اساس، پرسش اصلي مقالۀ حاضر اين است كه كردارگرايي چگونه بر توسعۀ مطالعات همگرايي در اروپا تأثير گذاشته است؟يافته‌هاي نوشتار حاضر نشان مي‌دهد كه مطالعات مبتني بر كردارگرايي درك سنتي‌تر و ادبيات نظري پيشيني از پويايي همگرايي اروپا را به‌ چالش كشيده است. درحقيقت، كردارگرايي نسل جديد محققان مطالعات اروپا را وادار كرده است تا در رابطه با مفروضات اصلي اتحاديۀ اروپا تجديدنظر كرده و فراتر از هستي‌شناسي و روش‌هاي وابسته به نظريه‌هاي موجود در روابط بين‌الملل به‌صورت عملي و با مطالعۀ ميداني از كردارها، عملكردها و فعاليت‌هاي اجتماعي روزمره در نهادهاي وابسته به اتحاديۀ اروپا به مطالعه و تحقيق همگرايي در اروپا بپردازند.