واكاوي آينده نگاشت انقلاب اسلامي در پرتو سه خوانش ايدئولوژيك، عملگرا و مدني

پديده هاي سياسي ازجمله انقلابها، رخدادهاي تاريخي اي هستند كه مانند يك اُرگانيسم داراي مراحل تولد، نوجواني و كسب تجربه، جواني و نيرومندي، پختگي و تكامل هستند. انقلاب اسلامي سال 1979 ايران به عنوان آخرين حلقه از زنجيره انقلابهاي قرن 20 در ميانه پنجمين دهه عمر خود قرار دارد. اين انقلاب دهه هاي آغازين خود را با فراز و نشيب فراوان طي كرد و اكنون در مرحله اي حساس از تاريخ خود قرار گرفته است. شايد مهمترين چالش پيش‌روي انقلاب اسلامي در اين مقطع تاريخي شتاب شگفت انگيز تغييرات و دگرديسي در جهان و انسان باشد. پژوهشگران در تحقيق پيش‌رو بنا دارند ضمن بكارگيري رويكرد توصيفي-تحليلي در چارچوب نظريه اقناع و ديپلماسي فرهنگي به اين پرسش اصلي پاسخ دهند كه در صورت بندي جديد عرصه جهاني، انقلاب اسلامي براي تضمين بقاء، تداوم حركت و نيل به اهداف خود در چشم انداز آينده بايد چه رويكردي را در پيش گيرد و با كاربست كدام رويكرد مي تواند به اين اهداف دست يابد؟ يافته هاي پژوهش حكايت از آن دارد كه انقلاب اسلامي از راه كاربست بازانديشي در رويكردها و اقناع افكار عمومي با در نظر گرفتن دو سطح داخلي و خارجي براي آينده مي تواند شش تصوير متفاوت را فرارو داشته باشد. اين تصاوير فرضي تابعي از بكارگيري سه رويكرد ايدئولوژيك، عملگرايانه و مدني هستند.