بررسي وضعيت صنعت قالي‌بافي در بخش چترود از ديدگاه قالي‌بافان

فرش دست‌باف به‌عنوان يك هنر ديرينه ايراني و همچنين يك كسب‌وكار خانگي، همواره مورد توجه و منبع درآمد بسياري از خانواده‌ها بوده است. بيشتر بافندگان فرش در روستاها زندگي مي‌كنند و فرش‌بافي به‌عنوان يكي از صنايع كوچك، ‌‌مي‌تواند نقش كليدي در توسعه روستاها ايفا كند. اين پژوهش درصدد پاسخگويي به اين سؤال است كه وضعيت فرش دست‌باف در بخش چترود چگونه است و متغيرهاي اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و مديريتي چه تأثيري بر وضعيت قالي‌بافي در اين بخش از منظر قالي‌بافان داشته است. اين پژوهش از نوع پژوهش‌هاي كاربردي با استفاده از روش ميداني (كمّي) از نوع توصيفي ـ تحليلي است. جامعه آماري اين پژوهش 380 نفر از شهروندان‌ بخش چترود است كه با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شده‌اند. در اين پژوهش از دو پرسش‌نامه استاندارد با پايايي 86/0 استفاده شده و براي تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها از نرم‌افزار spss21 و آزمون‌هاي همبستگي و رگرسيون استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه ‌‌‌مهم‌ترين عوامل ركود صنعت قالي‌بافي در بخش چترود عبارت است از: رشد نامناسب قيمت فرش دست‌باف در مقايسه با ‌‌بهره‌وري كمتر ‌‌فرش‌بافي نسبت‌به ديگر كالاها؛ گرايش خانواده‌ها به ديگر ‌‌فعاليت‌هاي اقتصادي؛ گرايش روستاييان به سبك، شيوه و فرهنگ زندگي شهرنشيني؛ مشكلات بازاريابي فرش دست‌باف در مقياس خرد‌ و كلان؛ مهاجرت روستاييان به شهر؛ مشكلات بازاريان فرش دست‌باف در مقياس خرد و كلان؛ كم‌رنگ شدن سهم زنان در تأمين درآمد خانوار‌‌‌‌. بنابراين، استقرار و حمايت از صنايع كوچك بومي ـ محلي، نظير فرش‌بافي در مناطق روستايي ‌‌مي‌تواند با ايجاد فرصت‌هاي شغلي متعدد و سطوح دستمزدي قابل‌رقابت با سطح دستمزد شهري، موجب معكوس شدن روند مهاجرت و افزايش ميزان اشتغال در بين مردم شود.