شناسايي و رتبه‌بندي عوامل موثر بر ريسك حمل‌ونقل در زنجيره تأمين صنايع غذايي با رويكرد دلفي و كوپراس خاكستري

به منظور تبيين چارچوبي براي مديريت ريسك حمل‌ونقل در زنجيره تأمين صنايع غذايي، ابتدا بر اساس پيشينه پژوهش، 12 ريسك كه مي‌توانند منجر به ايجاد اختلال در حمل و نقل در زنجيره تامين صنايع غذايي شوند شناسايي شده‌اند. با استفاده از روش دلفي و كسب نظر از 15 خبره دانشگاهي و صنعتي و در 3 مرحله، ريسك‌ها نهايي شده و با كسب نظر از خبرگان، راهكارهاي مواجهه با ريسك‌هاي حاضر نيز معين شده است. با بكارگيري روش ديمتل خاكستري به بررسي نحوه تعامل ريسك‌ها پرداخته شد. نتايج نشان داد كه ريسك‌هاي مشكلات آب و هوايي ، بلاياي طبيعي، نيروي كار ماهر ناكافي/ اعتصابات كارگري، ظرفيت نامناسب زيرساخت‌هاو تورم و تغيير نرخ ارز از جمله ريسك‌هايي هستند كه بيشتر روي ساير ريسك‌ها اثر مي‌گذارند تا اينكه بخواهند از آنها اثر بپذيرند. سپس با استفاده از روش كوپراس خاكستري نيز به رتبه‌بندي راهكارهاي مواجهه با ريسك كه با كسب نظرات خبرگان شناسايي شدند؛ پرداخته شده است. نتايج نشان داد كه تعريف شاخص‌هاي عملكردي كليدي اولويت اول را در ميان راهكارها دارد. به همين دليل، به مديران پيشنهاد مي‌شود كه به منظور دست‌يابي به زنجيره تامين استوار و مديريت ريسك فعالانه، پس از شناسايي ذينفعان و فرآيندهاي حياتي، توافق بر سر جريان مالي در هر موقعيت به دست آمده و نقشه جريان ارزش ترسيم شود. به اين صورت اقدامات پيشگيرانه براي كاهش ريسك زنجيره تامين ممكن شده و مي‌توان براي شرايط پيش‌بيني نشده يك طرح اضطراري تهيه نمود تا تاب‌آوري افزايش يابد.