تبيين نسبت «قاعده طلايي» با مسئوليت مدني

قاعده طلايي، به‌عنوان يكي از قواعد بنيادين اخلاق، مقرر مي‌دارد با ديگران همانطور رفتار كنيد كه رضايت داريد در وضعيت مشابه با شما رفتار شود. به‌كارگيري اين قاعده در مسئوليت مدني در قالب نظريه رفتار غيرنگر، باعث مي‌شود تا از طريق شناسايي شرايط، عوامل و ارزش‌ها، تحميل مسئوليت مدني توجيه شود و مسئوليت مبتني بر تقصير، از حالت عيني و بدون سرزنش خود كه ناشي از توجه به رفتار عامل زيان مي‌باشد خارج شود، و به يك حالت ذهني و فرآيند فكري كه انتظار مي‌رود انسان معقول هنگام تصميم‌گيري در مورد نحوه رفتارش با ديگران داشته باشد، تمركز كند و از طريق فراهم آوردن منبعي از ارز‌ش‌هاي مناسب براي عامل معقول، باعث ادغام طرح‌ها و اولويت‌هاي مختلف ديگران در طرح‌ها و اولويت‌هاي عامل زيان شده و انسجام اجتماعي را بهبود ‌بخشد. اگر چه قاعده طلايي، با اعمال نظام مسئوليت محض در فعاليت‌هاي فوق‌العاده خطرناكي، كه عامل به طور معقول رفاه خود و ديگران را در نظر گرفته، و با اين وجود خطر اتفاق افتاده است سازگار نيست، و در خصوص تصميمات نامعقول در مورد سطح فعاليت نيز با ارجاع كاركرد مسئوليت محض به نظام تقصير، اعمال مسئوليت محض را در اين موضوعات غيرضروري و غيرقابل ‌توجيه مي‌داند.