كاوشي در انگاره‌هاي تربيتي قاعده احسان

از مهم‌ترين رسالت‌هاي تربيت اسلامي در مسير بسترسازي براي شكوفايي فطرت الهي انسان‌ها، كه خيرخواهي و نوع‌دوستي مصداق بارز آن است، پيش‌گيري از ايجاد هرگونه مسئوليت مدني و ضمان قهري براي افرادي است كه به قصد احسان و نيكي به ديگران، مبادرت به انجام عملي نموده‌اند و در اثناي آن عمل، برحسب اتفاق و يا نياز، باعث ايراد ضرر و زيان به غير شده‌اند. قاعده فقهي «احسان» كه از پشتوانه كتاب و سنت برخوردار است و فقهاي شيعه در لابه‌لاي كتب ژرف خويش مصاديق متعددي از آن را بيان نموده‌اند، بيانگر همين امر است. نوشتار حاضر با نگاهي نوين، قاعده احسان را ضمن واكاوي ادله آن به مثابه يك قاعده فقه‌تربيتي تبيين نموده است و سپس با احصاي ملاك‌ها و معيارهاي تربيتي ارزشمندبودن اعمال نيكوكارانه، بازتاب‌هاي تربيتي آن را در قالب رابطه انسان با انسان مورد مطالعه قرار داده است. وانگهي، تأمل در تطبيقات و دلالت‌هاي تربيتي قاعده احسان نيز دور از نظر نگارندگان نبوده است.