اثربخشي برنامۀ آموزش مثبت مبتني بر مدل پرماي سليگمن بر خودكارآمدي و مشاركت دانش‌آموزان در كلاس‌هاي برخط

هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش مثبت مبتني بر مدل پرماي سليگمن بر خودكارآمدي و مشاركت دانش‌آموزان در كلاس‌هاي برخط بود. پژوهش حاضر به‌لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ روش، آزمايشي با طرح اندازه‌گيري‌هاي مكرر بود. جامعۀ آماري پژوهش را مدارس ابتدايي دولتي دورۀ دوم منطقۀ 11 شهر تهران در سال تحصيلي 1400-1399 تشكيل دادند. يكي از مدارس دورۀ دوم ابتدايي از منطقۀ ۱۱ تهران به شيوۀ نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و مطالعه روي كليۀ دانش‌آموزان اين مدرسۀ ابتدايي (۳۱۵ دانش‌آموز دختر) صورت گرفت. ابزارهاي به‌كاررفته در پژوهش، مقياس خودكارآمدي دانش‌آموزان در يادگيري برخط (OLSES) و مقياس مشاركت دانش‌آموزان در كلاس‌هاي برخط (OSE) بود. به‌منظور تحليل داده‌ها از برنامۀ SPSS-26 و روش تحليل واريانس يك‌راهۀ اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. نتايج نشان داد مداخلۀ آموزش مثبت توانسته است خودكارآمدي و مشاركت دانش‌آموزان در كلاس‌هاي برخط را ارتقا بخشد. يافته‌هاي اين پژوهش مي‌تواند به روان‌شناسان تربيتي و مشاوران مدارس در طراحي و اجراي برنامه‌هاي ارتقاي شكوفايي و بهبود انگيزش دانش‌آموزان در مدارس ياري رساند.