مدل پيش‌بيني كيفيت زندگي براساس تاب‌آوري رواني و صميميت با همسر با ميانجي‌گري اضطراب بارداري در زنان باردار

پژوهش حاضر با هدف ارائۀ مدل پيش‌بيني كيفيت زندگي براساس تاب‌آوري رواني و صميميت با همسر با ميانجي‌گري اضطراب بارداري در زنان باردار صورت پذيرفت. روش پژوهش، توصيفي-همبستگي و تحليل مسير بود. جامعۀ آماري شامل زنان باردار مراجعه‌كنندۀ به مراكز بهداشتي و مطب متخصصان زنان شهر اهواز در شش‌ماهۀ دوم سال 1398 بود. نمونه آماري شامل 400 زن باردار بود كه به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده شامل پرسشنامۀ كيفيت زندگي (QLQ)، پرسشنامۀ اضطراب بارداري (PAQ)، پرسشنامۀ تاب‌آوري رواني (PRQ) و پرسشنامۀ صميميت زوجين (CIQ) بود. تحليل داده‌ها با استفاده از تحليل مسير و آزمون بوت‌استراپ صورت گرفت. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و Amos نسخۀ 23 استفاده شد. نتايج نشان داد تاب‌آوري رواني، صميميت با همسر و اضطراب بارداري با كيفيت زندگي داراي رابطۀ معنادار است (0.01 p). همچنين تاب‌آوري رواني، صميميت با همسر و اضطراب بارداري بر كيفيت زندگي داراي اثر مستقيم معنادار است (0.01 p). علاوه‌براين نتايج بوت‌استراپ نشان داد اضطراب بارداري در رابطۀ تاب‌آوري رواني و صميميت با همسر با كيفيت زندگي زنان باردار داراي نقش ميانجي‌گر معنادار است (0.01 p). درنهايت مدل از برازش مناسبي برخوردار بود. با توجه به نقش ميانجي معنادار اضطراب بارداري لازم است درمانگران باليني با به‌كارگيري روش‌هاي درماني روان‌شناختي كارآمد، اضطراب بارداري زنان باردار را كاهش دهند.