اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر تاب‌آوري و كيفيت زندگي مادران داراي كودك مبتلا به اختلالات يادگيري

هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر تاب‌آوري و كيفيت زندگي مادران داراي كودك مبتلا به اختلالات يادگيري است. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي با طرح نيمه‌آزمايشي همراه با پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه است. جامعۀ آماري پژوهش شامل مادران داراي كودك مبتلا به اختلال يادگيري شهر تهران در شش‌ماهۀ اول سال 1400 بود. نمونۀ پژوهش شامل 40 نفر از اين مادران بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 20 نفر) قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامۀ كيفيت زندگي بيچ سنتر (BCFQLS) و مقياس تاب‌آوري كانر و ديويدسون (CD-RISC) بود. گروه آزمايش ده جلسه آموزش شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي دريافت كردند و گروه گواه هيچ آموزشي دريافت نكردند. در پايان، جلسات پس‌آزمون اجرا شد و با فاصلۀ دو ماه به‌منظور بررسي ماندگاري آموزش، پيگيري انجام گرفت. براي تحليل داده‌ها از روش آماري تحليل كوواريانس و نرم‌افزار SPSS-24 استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد تاب‌آوري و كيفيت زندگي در گروه آزمايش به‌طور معناداري از گروه گواه بيشتر است. همچنين در زمان پيگيري، تغييرات مثبت ناشي از شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي حفظ شده بود؛ بنابراين مي‌توان گفت رويكرد شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي مي‌تواند براي ارتقاي تاب‌آوري و كيفيت زندگي مادران كودكان مبتلا به اختلال يادگيري به‌كار گرفته شود.