نقش واسطه‌اي تاب‌آوري و رفتارهاي سلامت در رابطۀ هوش هيجاني و سازگاري اجتماعي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي تاب‌آوري و رفتارهاي سلامت در رابطۀ هوش هيجاني و سازگاري اجتماعي در دانشجويان دانشگاه شهيد بهشتي بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري شامل كليۀ دانشجويان دختر و پسر دانشكده‌هاي دانشگاه شهيد بهشتي شهر تهران در نيمسال اول سال تحصيلي 1398-1397 بود كه به تعداد 400 دانشجو شامل 222 دختر و 178 پسر به روش نمونه‌گيري دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. براي اندازه‌گيري متغيرهاي پژوهش، از ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامۀ تاب‌آوري (CD-RISC) نسخۀ تجديدنظرشدۀ دوم، پرسشنامۀ نيمرخ سبك زندگي ارتقادهندۀ سلامت (HPLP-II)، پرسشنامۀ هوش هيجاني (EISS) و پرسشنامۀ سازگاري اجتماعي (BAI) استفاده شد و آزمودني‌ها با زمان پيش‌بيني‌شده به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. داده‌ها به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري با تركيب روش‌هاي تحليل مسير و تحليل‌عاملي تأييدي به كمك نرم‌افزارهاي AMOS-20 و SPSS-24 تجزيه و تحليل ‌ شدند. يافته‌ها نشان داد مدل مفروض اصلاح‌شدۀ ميانجي‌گري نسبي تاب‌آوري روان‌شناختي و رفتارهاي سبك زندگي سلامت‌محور در رابطۀ بين هوش هيجاني با سازگاري اجتماعي با داده‌ها برازش مطلوبي دارد؛ بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت تلاش‌هاي آموزشي مداخله‌اي، مانند برنامۀ آموزش تاب‌آوري، به‌علت نقش واسطه‌اي تاب‌آوري مي‌تواند بر رابطۀ بين هوش هيجاني و سازگاري اجتماعي تأثير مثبت بگذارد.