پيش‌بيني خيانت زناشويي براساس حسادت عاشقانه و خشونت عليه همسر با نقش تعديل‌گري جنسيت

هدف از پژوهش حاضر، پيش‌بيني خيانت زناشويي براساس حسادت عاشقانه و خشونت عليه همسر با نقش تعديل‌گري جنسيت بود. طرح پژوهش برحسب هدف، همبستگي از نوع رگرسيون و برحسب گردآوري اطلاعات، پيمايشي بود. جامعۀ آماري شامل همۀ افراد متأهل ساكن شهرستان شيراز در سال 1400 بود كه در اين ميان نمونه‌اي به حجم ۱۹7 نفر شامل 108 مرد و 89 زن به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. شركت‌كنندگان به مقياس حسادت چندبعدي (MJS)، پرسشنامۀ تجربۀ همسرآزاري (QMWA) و مقياس خيانت (IS) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون با نرم‌افزار SPSS-26 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش نشان داد هم متغير خشونت عليه همسر و هم حسادت عاشقانه مي‌توانند خيانت زناشويي را به شكل مثبت و معني‌دار پيش‌بيني كنند (01/0p ). همچنين از طرف ديگر نتايج مشخص كرد نقش جنسيت را مي‌توان به‌عنوان يك متغير تعديل‌گر در رابطۀ خيانت زناشويي با خشونت عليه همسر و حسادت عاشقانه تأييد كرد. به‌طوركلي مطابق نتايج، حسادت عاشقانه و خشونت عليه همسر مي‌توانند پيش‌بيني‌كننده‌هايي قوي براي خيانت زناشويي باشند. اين در حالي است كه جنسيت مي‌تواند در اين رابطه نقش تعديل‌گر ايفا كند. مردان نسبت به زنان واريانس بالاتري از خيانت زناشويي را تبيين مي‌كنند كه مي‌تواند بيانگر اين باشد كه مردان مقاومت كمتري از زنان در گزارش خيانت زناشويي دارند؛ زيرا خيانت زناشويي مردان از نظر اجتماعي پذيرفته‌شده‌تر از خيانت زناشويي زنان است.